REGAİP (gecesi)KANDİLİNİN mana ve hikmeti

  Gönüllere zikrullah ile tecelli eden Allah’a hamd olsun. Kulluğun en kâmil zuhuru olan Hz. Muhammed’e ve evladı Resul’e selam olsun.   

        Regaip kandili, hicri takvime göre recep ayının ilk haftasında kutlanır. Regaip, rağbet manasına gelen bir kelime olup, zahiren Hz. Muhammed’in (s.a.v) ana rahmine düşmesini, yani annesi Amine validemizin Hz. Muhammed’e hamile kalmasını ifade eder.

       Kuran’ın “ Ve Rabbı’na rağbet et” (İnşirah suresi-8) beyanı gereği, Regaip mana yönüyle kulun cenabı Hakk’a yönelerek rabbine rağbet etmesi demektir.

Ki Akıl baliğ olan her insan, yaratıcısı olan rabbini bu âemde bulup ona rağbet ederek kavuşmaya müsait bir potansiyel ve kabiliyette yaratılmıştır. Ve her insan yaratıcısı olan rabbi’ni tanıyıp ona yakın olduğu nisbette felaha, yani kurtuluşa huzura erer ve yaradılış gayesine uygun bir kulluk ifa etmiş olur. Fakat insan, bu tabiat âleminden tattığı nefsani lezzetlere ve hoşnutluk duyduğu masivaya (Allahtan gayrı olanlara) yönelip rağbet ederek onu rabbinden ayıran dünyasını oluşturur. Bunu beyanla Pir seyyid Muhammed nur Hz; “Dünya ehli olmak mal mülk zengini olmak değildir, Karun gibi nice zenginler vardır dünya ehli değildir, kapı kapı dolaşan nice fakir vardır dünya ehlidir. Çünkü kulu Rabbin’den ayıran her ne ise, o dünyadır” buyurmuştur.

       Bu itibarla, insanın bu yeryüzünde tadıp lezzetlendiği ve onu rabbinden ayıran dünya muhabbetlerini terk ederek, kalbindeki zikrullah mazharıyetiyle Allah’a yönelip her nefeste zikri daim’e mazhar olması, o insanın ledduni yönden Allah’a rağbeti ve regaip ruhaniyetine ulaşmasıdır.

Kalp’teki zikri daim’in aynı zamanda mayayı Muhammed olması itibarıyla, kulun kalbinin zikrullah’la buluşması o kulun gönlünün, Muhammed mayası ile mayalanmasıdır. Ki Muhammed mayası olan zikrullah gönülde kabararak o kul’u, vücudu nuru Muhammed mazharıyetine ulaştırır.

       Hz.resulullah efendimiz “Recep Allah’ın ayıdır, şaban benim ayım, ramazan ise ümmetimin ayıdır” buyurmuştur. Ki bu ayların bu değerlerle ifade edilmesi o aylardaki kandil gecelerindendir. Yani recep ayının Allah’ın ayı olması içindeki, regaib ve miraç kandillerindeki hikmet gereğidir. Şaban ayının Hz. Resulullah’ın ayı olması, içindeki berat kandilinin hikmeti gereğidir. Ramazan ayının ümmetin ayı olması ise, bu aydaki kadir kandilinin ledduni hikmeti icabındandır.

       Bu itibarla, recep ayının ilk haftasında olan regaib kandili, ledduni yönüyle kulun kalbinin Muhammed mayası olan zikri daim’le mayalanmasını ifade eder. Ve böyle bir mazhariyetle kalbi regaip’in ledduni manasına ulaşan bir kul, kalbindeki zikri daim uyanıklığıyla, her nerede ve ne zamanda olursa olsun daima Allah’la beraber olur. Ki bunu beyanla Pir Seyyid Muhammed Nur Hz: “Zikir saliki’nin kıblesi “semme vechullahtır / Allahın her taraftaki yüzüdür.” (Bakara-115) Çünkü zikir saliki her nereye yönelse ve nerede olursa olsun daima Allah der” buyurmuşlardır.

       Velhasıl; Zikri daim olan Muhammed mayası ile kalbi şereflenip, o’nu rabbinden ayıran dünya sevgilerini terk ederek kalbi Allah sevgisi (muhabbetullah) ile dolan bir kul ancak, regaip kandilinin ledduni manasına ulaşmış olur. Ve böyle bir kul var olduğu her yerde ve her zamanda regaip ruhaniyetiyle yaşar.

Cenabı Hak’tan, Regaip kandilinin ruhaniyet-i aydınlığına bizleri de mazhar kılmasını dileriz. Vesselem.  

             

                                                                             Nejdet Şahin

GÜL BAĞI ŞERHİ

                       BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

     Selam evvalan ve bizzat iki âlemin yaradılış sebebi olan, Cenabı Allah’ın habibim dediği Hz. Muhammed (S.A.V)’e olsun ve onun ahlâkıyla ahlaklanan evladı resule olsun. Rabbim bizleri de onun ahlakıyla ahlaklanan kullarının arasına katsın ve sıdkı sadakatle son nefesimize kadar gönlümüzü orda karar kıldırsın. Âmin.

GÜL BAĞINDAN KAÇANA

BÜLBÜL DENİLMEZ   

VİRANLIKTA TEK BAŞINA

BÜLBÜL OTURMAZ

     Bülbül’ün güle olan aşkı ile daima onun kokusunu araması, onu bulma derdiyle inleyişini ve bu inleyişinin sabahın seheriyle gelen rüzgârdaki gülün kokusuyla daha da şiddetlendiğini ve bu koku ile kendinden geçtiğini büyüklerimizden işitmiştik. Bülbül’ün bu hali Hz. Resullullah efendimizin ahlakının açığa çıktığı meclisin bulunması için dertlilerin içinde bulundukları hal ile teşbih edilerek ehli kemal tarafından anlatılmıştır. Bunu beyanla Kur’anın; “Bir zaman Musa, genç dostuna şöyle demişti: "İki denizin birleştiği yere kadar hiç durmadan yürüyeceğim yahut da seneler ve seneler harcayacağım.” (Kehf 60) Ayetinde ifade edilen Hz. Musa’nın iki suyun birleştiği yere ulaşmaktaki arzusu, kulun bu âlemdeki yaradılış amacındaki kâmil kulluğa ulaşma çabasını ifade etmektedir. Bu kulluk mesleki resulü melamiye de kişinin Hz. Resullullah efendimizin zahir ve batın kulluğuna ulaşma çabasıdır. Beyitte ifade edilen gül bağından kaçana bülbül denilmesinin hikmeti;  eğer aşığın amacı gül ile remz edilen Hz. Resullullah efendimizin ahlakına ulaşıp, kâmil bir kul olmak ise; bu amaç ve sevda ile bağrı yanıkların arasında onlarla beraber olmaktan âşık keyiflenir. Ve sürekli bu amaç ve sevda arzusuyla yaşayanlardan uzak durmaz. Eğer uzak duruyorsa bu uzak duruş Bülbül’ün hâl ve davranışı değildir. Yani Hak Aşığında böyle bir ahval olmaz.

      Mesnevi’de Mevlana Hz. bunu beyanla şöyle bir hikâye anlatır ki; “Doğan diye, dönüp tekrar padişaha gelen doğana derler. Yolunu kaybeden kör doğandır. Bir doğan yolunu kaybetti ve bir viraneye düştü ve Baykuşların arasında kaldı. Padişahtan ayrı düşmesi şöyle dursun baykuşlar onun başına vurmaya, tüylerini yolmaya başladılar. Mahalle köpekleri gibi hepsi de kızgın, korkunç bir halde garip doğanın başına üşüşüp hırkasını çekiştirmeye başladılar. Kendi aralarında bir velveledir kopardılar, bu doğan bizim yerimizi yurdumuzu almaya geldi diye.

      Doğan, “ Ben baykuşlara layık mıyım?” Baykuşlara bunun gibi yüzlerce virane bağışladım. Ben burada kalmak istemem, padişaha dönmek isterim. Tasalanıp kendinize kıymayın. Ben burada durmam vatanıma giderim. Bu harabe, sizin gözünüze hoş bir yer görünüyor, bana değil. Benim naz ettiğim yer, padişahın koludur” diyordu. Baykuşlar ise; ”Bir kuşcağız, hiç padişahla düşüp kalkar mı? Bir parçacık aklınız varsa dinlemeyin bu sözü. O, padişahın cinsinden mi, vezirin cinsinden mi? Hiç sarımsakla badem helvası yenir mi? Padişah, adamlarıyla beni arıyor demesi de hilesinden, fendinden. Bu, kabul edilmeyecek bir malihulya. Bu, olmayacak bir laf, ahmak aldatmak için kurulmuş bir tuzak! Kim buna inanırsa ahmaklığından inanır...’’ diyorlardı.

     Hikâyede ifade edilen viranedeki Baykuş’lar, padişahtan yani cenabı haktan gafil ve habersiz kimselerdir. Kör olan Doğan ise; zamanın kâmil mürşidinin meclisini bulmuş olmasına rağmen henüz gafletten uyanmamış dervişin heva ve heveslerine uyarak gafil ve cahillerin arasındaki ahval ve durumunu beyan eder. Bu itibarla zikri daim ve tevhidi hakiki keşfi irfanıyla Bülbül ve arif olan bir kişi hakkın varlığından gafil olan, kendi heva ve heveslerine tabi olan yerlerde kesinlikle eylenip oyalanmaz. Eğer oyalanırsa gönlündeki gül olan Muhammedi değerler, baykuş olan gafil ve cahillerce talan edilir. Bunun için bir Doğan Baykuşların viranesine gidiyorsa o, hikâye de ifade edilen o yolunu kaybetmiş kör bir doğandır. Bunu beyanla şiirde Bülbül ile teşbih edilen arif kişi baykuş ile teşbih edilen cahil ve gafillerden oluşan viran meclislerde oturmaz denilmektedir.

     Bunu ifade ile Kuran’ı kerimde “Benliğini, sabah-akşam yüzünü isteyerek rablerine yalvaranlarla beraber tut. İğreti dünya hayatının süsünü isteyerek gözlerini onlardan kaydırıp uzaklaştırma. Ve sakın, kalbinin bizim zikrimizden gafil koyduğumuz, boş arzularına uymuş kişiye boyun eğme. Böylesinin işi hep aşırılıktır’’ (Kehf 28) buyrulur ki ayet bizlere, kişinin kendisini sabah akşam rabbinin vechine kavuşma arzusuyla olanlarla birlikte olmayı söylemektedir. Bu ifadeler beyitte bülbül’ün tek başına viran olmuş yerlerde bulunmaması gerektiğini, onun bülbüllüğünün ispatı ise gülü koklamış ve gül olmuşlarla birlikte olması gerekliliği ifade edilmiştir. Allah’u âlem. 

NAKISLIK SARIP KUŞATMIŞ

SENİN HER HALİNİ

ÖDÜN PATLAR SARFETMEKTEN

RABBİN VERDİKLERİNİ

     Kur’an da Hz. Yunus (as)’ın kavmini hidayete davet etmesine rağmen kavminin onun tebliğine cevap vermeyişini ve kavminden kaçmasını ve sonrası olanları beyanla “Hani o, dolu bir gemiye kaçmıştı. Sonra kura çekti de kaybedenlerden oldu. Derken, kendisini balık yutmuştu. O kendi kendini kınayıp duruyordu. Eğer tespih edenlerden olmasaydı. İnsanların diriltilecekleri güne kadar onun karnında kalacaktı.” (kasas 140–144) buyrulmuştur. Bu ayete şöylece enfusi bir mâna verecek olursak; insanın kendine/ nefsine yapılan mesleki resul tebliği ile yaradılış gayesine olan yönelişi ve Rabbini sürekli tesbihi/öğüşü, kişiyi fena/ yokluk müşahedesine ulaştırır. İnsanın böyle bir tespihi yapmaması ise, onun insanların diriltilecekleri güne kadar balığın karnında kalmasıdır. Balığın karnında kalmak ise; kulluğunun kemalini açığa çıkaramayıp, bu âlemin değerlerinin tesiri ile kendi hakikatinden kişinin haberdar olmamasıdır. Bunu ifadeyle ayette “Bu dünyada kör olan, âhirette de kördür. Yolca da daha sapıktır o.” (İsa 72) buyrulur.

     Hz. Yunus (as)’ın ayetinin diğer açık manası ise; Hz. Yunus (as) eğer tesbih edenlerden olmasaydı insanların diriltilecekleri güne kadar balığın karnında kalacaktır beyanı bizlere; rabbin verdiklerini muhtaçlara tebliğden kaçınılmaması gerektiğini buyurur.

    Bu itibarla sohbetlerde işitmiştim “fetih / açılma iki türlüdür. Birincisi toprak fethidir, ikincisi gönüllerin fethidir. Toprak fethi geçicidir, gün gelir sizden daha güçlü biri gelir alır. Ama günüllerin fethi kalıcıdır. Anadolu’da, Balkan’lar da her yerde bir Türk ereninin mezarını bulursunuz. Onlar orda vahyin öngördüğü ve Hz. Peygamber efendimizin (sav) şahsında açığa çıkmış ahlakla hareket etmişler…” Bu ahlakın yaşanması ve yaşatılması yolunda gayret göstermişlerdir. Hz. Resullullah efendimiz (sav) peygamberlik görevi ile vazifelendirildiğinde Mekke’nin ileri gelenleri mevki, makam, para, kadın teklif ettiler sırf peygamberlik vazifesini yapmaması için. Hz. Resullullah efendimiz (sav) “vallahi bir elime ayı, bir elime güneşi verseniz yinede bu vazifemden vazgeçmem” dedi;

Bunun için ehli kemal mazhar oldukları ilim ve irfan infakını yapmaktan asla geri durmazlar. Hatta geri durmadıkları gibi bu ilim irfan muhtaç ve fukaralarını her nerede ise onları ararlar ve bulurlar. Ve onlara irşatları ile tebliğ yaparlar. Bu ahval ehli kemali daima terakki ettirdiğinden ehli kemal asla ve katiyen irşad faaliyetlerinden geri durmazlar. Geri durmak kâmilin hâl ve hareketi değildir. Nakıs insanın davranışıdır. Allah’u âlem.

     Rabbim bizleri her daim onun rızası üzerine bir kulluk yaşamayı ve bu değerleri yaşamayı ve yaşatmayı ikram ve ihsan eylesin âmin.

EHLİ İRFAN ARDINDA

SOLUCAN ARAYAN GİBİSİN

SİNSİCE AŞIRDIKLARINI

“DOĞUŞ” DİYE SERGİLERSİN

     Ardında solucan aramak deyimi; çiftçiler tarlayı imar ederlerken, toprağın alt üst olması ile toprağın altındaki solucanların yüzeye çıkıp kuşların onları yakalamasını ifade etmektedir.  Buradaki çiftçi zamanın kâmili olup, çiftçinin çift sürmesi kâmilin irşad faaliyetleridir. Onun bu faaliyetleri kurdun kuşun etrafına toplanıp, rızıklanmaları gibi tüm insanlığa fayda ve rahmet olur. Çiftçinin ardında solucan arayan kuş ise karga vb. gibi etrafına zarar veren leş yiyicileri ifade eder. Çünkü çiftçinin faaliyeti ile kurda kuşa rahmet olmasına rağmen leş yiyiciler, kendi nefsinden başka şeyi düşünmez. Ve daima şahsi çıkarlarını gözetirler.

     Fakat mesleki resul sadıklarının eğitimleri, meclisteki dert ehlinin derdi üzerine hâsıl olan sohbet ile şekillenir ki, Hz. Resullullah efendimiz “soru sorun, soru sormanın şu dört kişiye faydası vardır. Soruyu sorana, cevap verene, dinleyenlere ve onları sevenleredir’’ demiştir. Çünkü soru soran müşkülünün hallolması ile istifadelenir. Bu soru belki mecliste ilk defa sorulmuş olabilir belki de daha önceki sohbetlerde de konusu geçmiş olabilir. Fakat “Göklerde ve yerde kim varsa O'ndan ister. O, her an yeni bir iş ve oluştadır.” (rahman 29) Ayeti hikmetince meclistekiler dertlilerin müşkülleri karşında yeni doğuşlara muhatap olurlar. Şimdi ehli kemal meclisinde duyduklarımızı dışarıda anlatmayacak mıyız? Tabii ki anlatacağız; fakat bu duyduklarımızı kendi ürünümüz gibi sahtekârlık yapıp âlemi halka satmaya kalkarsak yolun gözcüleri keskindir ve yakalarlar. Hem bu hâl kişinin kendini aldatmasından başka nedir ki?

     Bunu ifadeyle Kur’an da “Biz en yakın göğü zinetlerle yıldızlarla donattık. Onu itaatten çıkan her asi şeytandan koruduk. Onlar ne kadar çırpınsalar da o yüce meclisi dinleyemezler. Ve her taraftan atışa tutulup kovulurlar…” (Saffat-6..9) “Ancak kulak hırsızlığı yapanlar olur. Onu da şihab / yakıcı bir alev takip eder.” (Saffat–10) (Hicr–18.) buyrulur ki ayetteki yüce meclisten maksat ehli kemal ve ehli irfanın oluşturduğu meclistir. Hırsızlık yapan ise; o meclisin sadıklarından olmadığı halde meclisten duyduklarını kendi bilgisi gibi cahil ve eksiklere satan arif görüntülü kimsedir.  Cenabı Allah bizleri ehli kemal irşadından nasiplenmeyi ve nasiplendiği ilim ve irfan rızkının infakından üşenmeyen, tevhidi hakikiyi yaşayıp yaşatma gayretinden asla ayrılmayan kullarından eylesin âmin…

    

EĞER SENDE İRFAN OLSA

ANILDIMI “HZ. PİR” TİTRERSİN

BIRAKTIKLARINA SAYGIN OLSA

DOKUNMAYIP “VAHYİ İLHAMİ” DERSİN

     Hasan Fehmi Efendi’nin divanının ‘’ Yüzüm tuttum sana ya Hazreti Pir’’ ilahisinin şerhinde Nejdet Şahin Efendi, Hz. Pir Seyyit Muhammet Nur ile ilgili bir  açıklamasında ‘‘ Hz. Muhammed (sav)’in Peygamberliğiyle tamamlanan İslam dininin iki yönü vardır: Biri zahir, yani açık / dış yönüdür ki, bunun tebliği ulema-yı zahir tarafından, alenen cümle ümmet-i Muhammed’e yapılmaktadır. Dinin zahiriyle kulluk yapanlar, Kur’an’ın açık hükümleriyle meşgul olurlar. İslam dininin bir de batın / iç yönü vardır ki, ilmi ledün / ilm-i tevhid irfaniyetiyle ehl-i hakikat olanlar, Kur’an’ın açık hükümlerine uymakla beraber “tekrarlanan yedi ayetle” meşgul olurlar. 

İşte bu tekrarlanan yedi ayet, son peygamber olan Hz. Muhammed (sav)’den sonra, insan-ı kamil olan veliler tarafından meslek-i Resul seyr-i süluku olarak tebliğ ve telkin edilmiştir ve edilmektedir. Her asırda, yani her yüz yılda zuhur eden müceddid tarafından yenilenen “tekrarlanan yedi ayet” meslek-i Resul telkin ve irşadı olarak halen devam etmektedir ve kıyamete kadar devam edecektir.

Bu asrın müceddidi, Pir Seyyit Muhammed Nur Hazretleridir. Her zamanın müceddidi bizzat Hz. Resulullah Efendimizden seyr-i süluk görerek irşad olur. Bu itibarla her zamanın müceddid ve piri, Hz. Resullullah Efendimizin halifesi ve varisidir. İşte Pir Seyyit Muhammed Nur Hazretlerinin şahsında tasnif olan meslek-i Resul-ü Melamiyye telkini, bizzat Hz. Resulullah’ın telkin ve tarifidir. Pir Seyyit Muhammed Nur Hazretlerinin zuhurundan sonra, onun şahsında tasnif olan meslek-i Resul’de her kim salik olup “tekrarlanan yedi ayet” olan makamat-ı tevhid keşfi irfaniyetiyle irşad olursa, ancak o kimse kulluğun kemaline ulaşıp insan-ı kâmil olur. ‘‘ beyanlarında buyurdukları asrın müceddidi olan Hz. Pir’in şahsında tasnifi / düzenlemesi açığa çıkan ve kişinin kulluğunu kemale ulaştıracak seyr-i süluku zamanın kâmilinin tedrisatından geçmekle elde edilir.

     Bu itibarla, kendinde irfaniyet olduğunu iddia eden bir kişi, asrın müceddidi olan Hz. Pir’in şahsında tasnifi olunan mesleki âli prensip ve telkininden açığa çıkan Muhammedi ahlak ve aydınlığından haberdar olmaması söz konusu olamaz. Kamil olan kişi Hz. Pir’in sözlerinin ve kibarı kelam kaynağının vahiy ile aynı kaynaktan geldiğini bildiği için Hz. Pir’in şahsında tasnif olunan mesleki resul değerlerinin bekçiliğini, koruyuculuğunu gözünü kırpmadan yerine getirmelidir. Ve Hz. Pir’in eserlerinde ki kemalata saygısını sunmalıdır. Fakat nakıs / eksik olduğu halde kâmil olduğunu zanneden cahillerin Hz. Pir’in bıraktıklarına saygıları olmadığından ve Hz. Pir ile zahir olan irfandan nasiplenmediklerinden Hz. Pir’in eserlerinde ve mesleki resul âli prensiplerinde değişiklik yapmaya kalkarlar. Bu beyitten anlaşılması lazım gereken, Hz. Pir’i tanımak ve onun şahsında açığa çıkan âli prensipleri ve eserlerindeki ifadeleri korumak, yaşamak ve yaşatmaya çalışmak olmalıdır ki bu aynı zamanda insanın irfan ve kemalata mazhar olmasının da ölçüsüdür. Çünkü zamanın müceddidi olan Hz. Pir ile tasnifi zahir olan mesleki resul âli prensiplerine itaat ve irşad ile ancak bizde Hz. Muhammet Mustafa (sav) kulluğu açığa çıkar.

EVLAD-I RESUL FERASETİNDEN

CÜMLE İHVAN İRŞAD OLURKEN

SEN KULAĞI SAĞIR

GÖZLERİN PERDELİ KALIRSIN

     Hz. Resullullah efendimiz (sav) ‘‘ey ebazer gemini yenile; çünkü deniz derin ve dalgalıdır. Azığını tam al; çünkü yol uzundur varacağımız menzile kadar yetsin. Yükünü hafif tut; çünkü geçit sarptır. Amelini ihlâs üzerine kıl; çünkü yolun gözcülerinin bakışları keskindir.’’ Ebazer (r.a): “Hz. Resullullah bana bu ifadelerle dört ilmi ifşa etti.” buyurmuşlardır. Cümle ihvan evladı resulde açığa çıkan bu dört ilim ve yedi mertebenin ışığıyla kulluklarını kemale erdirirler. Meclislerinde olan muhabbetlerinde bu dört ilim ve yedi makamın kemalatı ile birbirlerine soru sorup cevaplarlar. Onların meclisindeki soruları ve bu sorular karşısında verilen cevaplar ile birbirlerini gıdalandırırlar. Geçmiş büyüklerin yazdıkları eserler ve ilahiler ile meclislerini yeni tefekkürlere yönlendirirler.

     Hadisi şerifte ki “soru sorun, soru sorulduğunda dört sınıfa faydası vardır. Soruyu soran, soruyu cevaplayan ve bunları dinleyenler ve onları sevenlerdir.’’ beyanı kâmilin meclisinde soru sormak ve cevaplamak dört ilim ve yedi mertebe kemalatı dâhilinde âşıklar birbirlerinin eksiklerini tamamlarlar, fazlalıkları ise atarlar.

     Beyitte ifade edilen nakıs olan kişiler ise ehli âşıkın bu hallerinden rahatsız olurlar. Kendilerini Kur-an’ın denetimindeki dört ilim ve yedi mertebenin denetimine kapattıkları için gözleri kör kalır. Kur’anı kerim’de “Yeryüzünde hiç dolaşmadılar mı ki, kalpleri olsun da onunla akıllarını çalıştırsınlar, kulakları olsun da onlarla duysunlar. Şu bir gerçek ki, kafadaki gözler kör olmaz ama göğüslerin içindeki kalpleri körleşir.” (Hacc 46) ayetinde ifade edilen ve Hadisi Kutsi’de buyrulan ‘‘ben yerlere göklere sığmadım mümin kulumun kalbine sığdım’’ ifadelerinden de anlaşıldığı gibi kulun gönlünün Cenabı Allah’a mekân olması icap eder. Bir kul dört ilim ve yedi mertebenin kemalatı olmadan yaradılışın yüce gayesine ulaşamaz ve onun kalbinde Allah kemal ile tecelli etmez. Bu itibarla evladı resul meclisindeki salikler, bu kemalattan irşad olmak için istifadelenirde istifadelenirler. Rabbim bizleri evladı resul meclisinin kemalatını gözümüze ve gönlümüze sürme çeksin. Âmin. Allah her şeyin en iyisini bilendir.

KÖRLÜĞÜN SAĞIRLIĞINLA

EVLAD-I RESULE HİLE KURARSIN

HADDİNİ HUDUDUNU BİLMEDEN

TELKİN-İ DEĞİŞTİRMEYE KALKARSIN

     Bir üsteki beyittin açıklamasında ifade edildiği gibi kişinin, dört ilim ve yedi mertebenin kemalatından mahrumiyeti onda menfi ve hissi gailelerin var olmasına sebep olur ve onun kalbini kör eder. Sağırlığı ise bu kemalata sahip olan evladı resulün hitaplarını işitmemesidir. Hz. Pir’in şahsında açığa çıkan mesleki resul irşadına kulaklarını tıkaması olarak da ifade edilebilir. Bu hallere sahip olan kişilerin mesleki resul âli prensiplerine göre kendine çeki düzen vermeyişi ile kendi zanları ile hareket etmesini ve bu halini ihvanlar üzerinde dayatmaya çalışması, mesleki resul meclisine onlardanmış gibi görünüp aslında bırakılan emanetlere bir hile kurmalarıdır. Bu hali ile mesleki resul telkininde olmayan hâl ve ifadeleri katmaya çalışırlar. Bu hâli onun kör ve sağırlığına da delildir.

 

BU MESLEK-İ RESULU

SEN SAHİPSİZMİ SANDIN

RESUL EVLATLARINDAN GELEN  

CEVAB-I FERASETLE KAYKILIRSIN

     Beyitte ifade edilen Hz. Pir’in şahsında açığa çıkan mesleki resul değerlerine olan sadakatsizliği Kur’anı Kerim’de “Ey inananlar! İçinizden kim dininden dönerse şunu bilsin: Allah, yakında, kendilerini sevdiği ve kendisini seven, müminlere karşı boynu bükük, kâfirlere karşı başı dik bir topluluk getirecektir. Bunlar Allah yolunda savaşırlar, hiçbir kınayanın kınamasından korkmazlar. Bu, Allah'ın, dilediğine yönelttiği bir lütuftur. Allah, yaratılışı ve yarattıklarını genişletir, her şeyi bilir” (maide 54) buyrulduğu gibi iman edenlerin dininden dönmesinden bahsediliyor. Ve bu kişilerin dininden dönmesi ile Cenabı Allah’ın mesleki resule gönül veren muhip ve saliklerin var olacağını beyan etmektedir. Onların vasıflarını ifade edecek olursak Allah’u Tealanın kendilerini sevdiği ve onlarında kendisini seven halleri ile kalplerinde Cenabı Allah’ın zikri ve müşahedelerinde ise ilahi sevgiliden gayri bir varlık görmemeleri ile daim Cenabı Allah’ın istediği bir kulluk sergileme derdi ile dertlenen kullardır o kullar. Cenabı Allah onların bu hallerinden razı olması ile de Cenabı Allah o kullarında kemali ile tecelli eder ve onlara beka olan varlığı ile ikramda bulunur. Ayetin devamında ifade edilen müminlere karşı boynu bükük oluşları ile daima müminlere karşı mütevazıdırlar. Bu halleri sanılmasın ki onlara hiç kızmazlar. Mümin kardeşleri hataya yöneldiğinde onları hidayete yönlendirme konusunda uyarmalarını da içine almaktadır. Çünkü onlar kardeşlerinin daim ahlakı resul yolunda kalmalarını dilemektedirler. Allah’u âlem…

     Ayette buyrulan ve beyitte ifade edilen bu meslek sahipsiz değildir. Ve bu yolun yolcusu olan evladı resulün kemal bakışı ile sahtekârlık yapanların oyunlarını görürler ve onları düzeltmek için mücadele ederler. Bunu yaparlarken de mümine mütevazı şekilde yaparlar. Onları, hallerini düzeltmeleri için uyarırlar. Fakat bu halini düzeltmeyen kişi ayette kerimede’’ Biz senden önce hiçbir resul ve nebi göndermedik ki, o bir şey dilediğinde, şeytan onun düşünce ve dileği içine bir şey atmış olmasın. Ama Allah, şeytanın attığını siler, sonra kendi ayetlerini muhkemleştirir. Allah Âlim’dir, Hakîm’dir. Bu, Allah'ın; şeytanın attığını, kalplerinde hastalık olanlara, gönülleri katılaşanlara bir fitne yapması içindir. Zalimler, geri dönülmez bir ayrılık ve kopuş içindedirler.’’ (hac 52- 53) duyurulduğu gibi iblisin sesine kulak verenleri zalimler olarak ifade ediliyor. Kişi bu sese kulak vermesi ile kalbini zikirden gafil olan kişilerle birlikte kılar. Evladı resulün ferasetinden rahatsız olurlar. Çünkü hatalarının düzeltilmesi yolunda evladı resulün kararlı ve azimli oluşları onları rahatsız eder. Rahatsız olmaları ile de o kişilerin kaykılmalarını ifade ederler. Buda kaykılan kişinin kendine olan zararından başka bir şey değildir. Rabbim bizlerin gönüllerinde ayetlerinin hükümranlığını galip kılar inşallah. Âmin

BAYKUŞ GİBİ VİRANDA TÜNER

ÖNÜNE SERÇE BEKLERSİN

YENİ DOĞMUŞ BİRİN BULDUNMU

SAPTIRANA DEK SUSMAZSIN           

     Baykuş, avlanmaya çıkmayan fakat harabelerde viranelerde eğlenip ayağına avın gelmesiyle beslenen bir kuştur ki beyitteki ifadesiyle Baykuş gibi kişinin viranda tüneyip önüne serçe beklemesi Mevlana Hz Mesnevi’sinde anlattığı bir hikâye ile benzetme kurulabilinir. ‘‘…kalenderin biri, rızkını kazanmak için evinden çıkar. Karnını doyuracak hiçbir şey bulamaz. Bir kayanın dibinde bir kaç dakikalık nefes almak için mola verir. Kulağına inlemeye benzer sesler gelir. Dikkatlice göz gezdirince yere serilmiş kötürüm bir tilki gözüne ilişir. Sesi gelmese hayvanın diri olduğunu ispat etmek için şahit gerekirdi.

Derken uzaklardan uzun yeleli, iri kuyruklu bir aslan tozu dumana katmış geliyor. Arada bir durup kükrüyordu. O sırada kayanın dibinde ürkek bir ceylan belirir. Pusuda yatan koca aslan üzerine çullanarak bir iki pençede vuruşu ile paramparça eder. Aslan, oturup afiyetle avını midesine indirdikten sonra epeyce et ve kemik artığı bırakarak yoluna devam eder. Bu arada bağırsakları birbirine düğümlenmiş olan kötürüm tilki yavaş yavaş yerinden doğrulur. Avın artıklarına doğru yönelir ve oturup güzelce karnını doyurduktan sonra oldukça canlı adımlarla yuvasına döner.

     Kalender yolcu bu gördükleri karşısında şöyle düşündü: yüce Allah(c.c)’ın merhameti ne kadar büyük ve ne derece genişmiş. Dört ayağı üzerinde dikilmeye gücü olmayan şu topal tilkiyi bile acıkınca en iyi şekilde rızkını gönderiverdi. O halde benim sıkıntılı uğraşmalarım rızkımı temin edeyim diye dağ bayır demeden koşuşmalarım boşunadır. Topal tilkiyi doyuran ulu Allah beklemediğim yerden bir sebep yaratacak benim rızkımı da gönderecektir. Bu güne kadar çektiğim sıkıntılar benim akılsızlığımın cezası imiş şimdi artık aklım başına geldi der.

     Bu düşünceler içinde bir mağara bularak kapanır. İbadet ederken bir yandan da mağaranın kapısını gözetleyerek ayağına gelecek yemeği bekler. Bekler ama boşuna! Ne gelen var ne giden. Kolunu kıpırdatamaya takat bulamadığını görerek hayatından endişe eder. Bu halde iken kulağına bir ses gelir; behey miskin kul! Elin kolun tuttuğuna göre topal tilkiye özeneceğine aslan olda avından başkaları faydalansın. Sen Allah’a güvenmeyi tembel kapıdan girecek rızkı beklemek mi sandın, yazıklar olsun sana!’’ ...

     Hz. Mevlana Mesnevi’sindeki bu hikâyeyi beyit ile ifade etmek gerekirse, baykuş topal tilkiye özenen kişinin hali ile teşbih edilmiştir. Baykuşun viranlıkta tünemesi hevâ ve hevesi ile donatılmış olmasıdır. Hakikat ve marifet zenginliğine ulaşamamış bir kulluğun hâli anlatılmıştır.  Hz. Resullullah Efendimiz hadisinde ’’ bende iki şeyi aramayın onlar pislik ve tembelliktir.’’ Baykuşun hâli tembelliktir hem de oturduğu yer pistir. Hz. Resullullah Efendimizin (sav) ahlakını yaşama ve yaşatma gailelerinde salik elinden gelen gayreti göstermekle sorumludur. Bu gayreti enfusta kendi kulluğuna uygulaması ve afakta ise ihtiyaç sahiplerini arayıp onlara maddi manevi kulluğu nispetinde paylaşmasıdır. Burada kul kendine aslanlığı hedef almalı ki ihtiyaç sahipleri ondan istifadelensinler.

     Beyit’in devamında ifade edilen viranlıkta oturan baykuşun yaptığı bu yola samimi ve sadık olarak gelen muhip, mürit ve saliklere kendini methederek nakıslığını gayretli bir şekilde aktarmasıdır. Onu dinleyenlerin ise yeterli bilgi ve marifetleri olmadıkları, onların sözlerini değerlendirecek malumatları olmadıklarından sükûnet ile dinlerler. Oysa gerçek kâmil olan bir kişi gideyim de şu meclistekilere anlatayım gibi bir düşünceyi gönlünde bulundurmadığı gibi, gideyim de meclisteki âşıklardan istifadeleneyim anlayışını gönlünde barındırır. Süleyman Çelebi Hz. Mevlidi Şerifte ‘‘ Şu Süleyman kuluna rahmet et ehli derdin sohbetine mahrem et (sohbetin içine kat)’’ beyiti ile kişinin Allah dertlilerin meclislerinde bulunmasını rahmet olarak değerlendirmiştir. Rabbim bizleri ilahi dert ehillerinin dertleri ile dertlenen kullarının arasına katsın. Âmin

EVLİYANIN ENBİYANIN HİZMET-İ KERVANINA

SEN KATILIP GİREMEZSİN

İRŞAD MÜCAHEDESİN KÜLFET GÖRÜP

AHLAKI RESULDEN NASİPLENMEZSİN

     Kur’an da kerimde “De ki: "Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah çok affedici, çok merhametlidir.” (âli İmran 31)  Kişinin Allah’ı sevmesinin ölçüsü bu ayette ifade buyrulan resule tabi olmasıdır. Zahiren Allah’ın emir ve yasaklarını yerine getirilmesi ile resulün getirdiklerini harfiyen uygulanmasıdır. Hakikat ehlinin resulü sevmesi ise zahiren emir ve yasakları yerine getirmesi ve resulün batın kulluğundan haberdar olmasıdır. Hz. Peygamber Efendimizden sonra emir-ül müminin olan Hz. Ebubekir(Sıddık) Hz. Ömer( Faruk) Hz. Osman(Zinnureyn) Hz. Ali (kerem Allah’u veche)’nin şahıslarında açığa çıkan ve adları ile birlikte anılan kemalatlara ulaşma gayretleri ve bunları yaşatma gaileleri kervanıdır. Genel bir ifade ile makamı velayet ve makamı nübüvvet kemalatlarını kendinde toplayan bir kulluğa ulaşmalarıdır. Allah’u âlem.

     Beyitte ifade edilen evliye ve enbiya kervanı, âşıklar ile birlikte olup bu makamların keşfine ulaşma ve bunlara muhtaç olanlara tebliğ kervanında bulunamazsın. Bu gaileleri külfet görüp bu kemalattan mahrum kalırsın demektir ki bu tebliğ gayretleri, cümle peygamberlerin ve insanı kâmil olan velilerin olmazsa olmaz kulluklarıdır.

     Şeyhül Ekber Muhiddin Arabî Hz. ’’Mücahede müşahedeye sevk eder’’ demişlerdir. Kişinin bu kervandaki yaşama ve yaşatma mücadelesi ile kulluğunu kemale götürecek şahitliğin ikram ve ihsan olunmasıdır. Bu çabayı sergilemeyenler hatta külfet görenler Mesleki resul hedeflerinde verilen fenafillâh olmak ve kötü ahlakı terk etmek ve ahlakı hamide olan Resullullah Efendimizin ahlakıyla ahlaklanma hedeflerinden nasiplenemezler. Rabbim bizlerin gayretlerini ahlakı resul yolunda sabit kılsın ve bu yolda bizlerin yâr ve yardımcısı olsun. Âmin.

EHLİ KEMALİN DEDİĞİ GİBİ

KUYUYA ATILMADIN DAHİ KERVANA KATILMADIN

HELE KUL OLUP SATILMADIN

SARAYDA KENDİNİ ŞAH SANIRSIN

     Beyitte söylenen ifadeler Hz. Yusuf’un başından geçen olayların hakikatte bugün bize hitap eden yönünü ilimde derinleşen ehli kemalin sözleri ile tevil edilmiş halidir. Bu olay Kuran-ı kerim’de şöyle anlatılmıştır. “15. Onu götürüp kuyunun dibine koymaya karar verdiklerinde biz de ona şöyle vahyettik: Yemin olsun ki sen onlara, şu yaptıklarını hiç farkında olmayacakları bir sırada haber vereceksin."… 19. Bir yolcu kafilesi gelmişti. Sucularını gönderdiler. O da kovasını sarkıttı. "Müjde! Bu bir oğlan!" diye haykırdı. Ticaret maksadıyla onu sakladılar. Allah ne yaptıklarını çok iyi biliyordu. 20. Onu basit bir karşılıkla, birkaç paraya sattılar. Ona fazla rağbet gösterenler değillerdi. 21. Onu satın alan Mısırlı, karısına şöyle dedi: ...” (Yusuf 15/19–21) bunu ifadeyle kişinin, Hz. Yusuf’un temsil ettiği manevi güzelliğe ( suret itibariyle de en güzeldir.) ve bu âlem de yaradılış gayesine ulaşmak için kendinin cahil olduğunu ve cehalet kuyusunda bulunduğunun farkına varmasıdır. Yani o hali kendinde görmesi ile kendini o kuyuya zahir ve batın 10 duyusu ile atmasıdır. Kim bu hal ile o kuyuda bulunursa hak yolunda seyir halinde bulunan ehli dertlilerin su kovaları ile kervana katılırlar. Kervan bu dertli kişinin kulluğunu sultan sarayına layık bir kulluğa kavuşmasına sebep olacak bir vesiledir. Daha da bir yorum yapılması gerekirse kişinin hakkın varlığından başka bir şuhudu olmayışı onun kuyusudur. Bu kuyudan onu kendi kervanına taşıyan zengin tüccar kervanı, hakkın varlığı ile var olmuş yakın ehilleridir. Bu hakkın yakın ehilleri, fena kulluğu ile beka değerlerine onun yükselmesini sağlarlar. Bu fenafillâh bekabillah zenginliği ve ahlakı resul ile bulundukları beldenin ve kulluklarının güzelleşmesi için hükümdar olurlar.

     Beyitte ifade edilen ise kişinin cehalet kuyusundan çıkıp ehli kemal kervanına katılmadan, fena ve beka serüvenlerini yaşamayıpta sarayda kendini şah sanması; zandan başka bir şey değildir. Rabbim bizleri Hz Yusuf’un güzelliğine ulaşıp bu güzellik ile yaşamayı ve bu güzelliği yaşatmayı ikram etsin. Âmin...

ZEKİ’SİN TÜRLÜ FİTNELERLE

YETERSİZİN AKLIN KARIŞTIRIRSIN 

MASKENİ İNDİRİR RESUL EVLADI DA

HÂLÂ KENDİN MASKELİ SANIRSIN

     Kur’an kerimin “Sâmirî onlar için, böğürmesi olan bir buzağı heykeli çıkardı. Dediler ki: "Bu, hem sizin hem de Musa’nın tanrısıdır. Ama Musa unuttu…95. Musa dedi: "Senin derdin neydi, ey Sâmirî?" 96. Sâmirî dedi: "Onların görmediklerini gördüm. Resulün izinden bir avuç avuçladım da onu attım. Nefsim bana böylesini hoş gösterdi’’(Taha 88.95.96) ayetlerinde ki samirinin hali, beyitte ifade edilen zeki kişinin zekâsı ile fitne oluşturması gibidir. Çünkü ayette ki samiri, Cebrail’in izlerinden alınan toprağa zekâsını karıştırarak fitneye sebep olup, Musa kavminin aklını karıştırmıştır. Bugünde sadık olmadığı zamanın kâmilinin telkini irşadını zekâsı ile karıştırarak âli prensipleri kendi heva ve isteğine göre tevil ederek ariflerin meclisinde fitne uyandırarak yetersizlerin aklını karıştırırlar. Fakat Evladı Resul zamanın samirisinin zekice yaptığı fitne ve oyunlarını görür ve ehli nefsin tezgâh ve tuzaklarını tanırlar. Çünkü Hz. Resullullah “müminin ferasetinden sakının; o baktığı zaman Allah’ın nuruyla bakar.” buyurmuştur. Rabbim bizlere onların oyunlarının farkına varacak ferasetli bakışı ikram eder inşallah. Âmin.

BAZI RECUL SENİ KAMİL SANDI DA

SENİN AZGINLIĞIN ARTTIRDI

AHVALİ KİBR-İ AZGINLIĞINDAN

SEN HAYIR BEKLER DURURSUN

   Kur’anı kerimde yüce Allah " Şu bir gerçek ki, insanlardan bazı erkekler, cinlerden bazı erkeklere sığınırlardı da onların şımarıklık ve azgınlığını arttırırlardı." (Cin–6) buyurur ki, ayette geçen “erkek”  Arapça “recül” kelimesi olup, ruh’a mensup olan er anlamını ifade eder. Ki, bu ayette meratibi ilâhi seyri süluku gördüğü halde, feraseti zayıf olan bazı yetersizlerin, bu arif kâmil gibi görünenlerle arkadaşlık ettiği halde onun eksikliğini tanıyamamakla, o arif ve kâmil görünenin şımarıklığını ve azgınlığını arttırdığı ifade ediliyor.

Kuranı kerimde “İnsanlar, inandık demeleriyle kendi hallerine bırakılacaklarını ve hiçbir imtihana çekilmeyeceklerini mi sandılar! ’’ (ankebut 2) beyanından da anlaşıldığı gibi İnsanlık bu imtihan âleminde yaşadığı sürece imtihan olmaktadır. Yine Kuran’ın “Kim benim zikrimden yüz çevirirse onun için zor, sıkıcı bir hayat şekli/dar bir geçim vardır; kıyamet günü de onu kör olarak haşrederiz.’ (Taha- 124) beyanıyla recullerin / seçkinlerin gönüllerinde mesleki resul değerlerinin yerine menfi ve hissi değerlerin yer almasıyla şaşkınlığa sürüklenecekleri beyan olunuyor. Ve zikri daime muhatap olduktan sonra zikrullahtan yüz çevirmesi ile dar bir geçim yaşayıp, manevi rızkının kesileceği ifade ediliyor, Allah’u âlem...

VALLAHİ BU HAYIR DEĞİLDİR 

İHVANI ÜZMEK HİZMET DEĞİLDİR

ALMA EVLADI RESUL AH’INI

AH ALMAYI GAYRET SANIRSIN

     Bir önceki beyitte ifade edilen şaşkın reculün hali ve onun hürmet gösterdiği misyonun hali bir iyilik bir hayır değildir. Çünkü onların bu hali mesleki resule olan sadakatsizlikleri ile kardeşlerini de üzer. Hz Pir bir ifadelerinde ‘‘mesleki resul yolunu yolcusunu biri övdüğünde onlar sevinir. Çünkü bilirler ki öğülen Hz. Resullullah’ın ahlakıdır.’’ Buyurduğu gibi başka bir ifadelerinde ise “Taş atan kabulümdür; ama attıran değildir’’ diyor. Bu beyanlardan da anlaşıldığı gibi yetersiz ihvanların sadakatsizlikleri yüzünden avamı halkın bu mesleki resule bunlar sapık vb. gibi beyanlar ile taş atması ihvanı üzerek ihvana ah ettirip dertlendirir. Bu şekilde evladı resulü manevinin ahını alıp, ihvanın üzülmesine sebep olucu gayretler mesleki resule asla hürmet ve hizmet olmayıp İblisin sesini dinlemekle ona yapılan yardımcılıktır. Rabbim bizleri kardeşlerimizin ahlakı resul değerleri ile bizleri uyarıp bizlerinde o uyarılara gönül vererek onları sevindirenlerden eyler inşallah. Âmin…

ÇOK UZATTIK LAFI NE EDELİM

KÂMİLİN TELKİNİ İMAM EDELİM

BİLDİĞİNLE AMEL EDERSEN

RABBİN LUTFETMEZMİ SANIRSIN

     Bunca anlatılan beyitlerden sonra hata ile olumsuzlukları bırakalım. Hz Pir’in şahsında açığa çıkan mesleki resulü Melami değerlerini kendimize önder ve imam edinelim. Bunu beyan ile Kuranda. “ Din’de zorlama yoktur Gerçekten Rüşt (hidayet, hak, doğruluk) ğayy’dan (azgınlık, dalalet) apaçık ayrılmıştır (deliller ortadadır). Artık her kim Tağut’u (Allah’tan gayrıya vücut nisbet ederek, Allahtan gayrı ilâh kabul etmeyi) inkâr edip Allah’a iman ederse muhakkak o kopması olmayan sapasağlam bir kulpa yapışmış olur… Allah Semi’dir, Âlim’dir.” (Bakara–256) buyurulur ki ayette geçen rüştten maksat zamanın kâmil mürşidinden zahir olan irşad’tır. Her kim bu irşad ile aydınlanırsa o azgınlıktan dalaletten kesinlikle ayrılıp kopması mümkün olmayan sapa sağlam bir kulpa yapışmış olur ki bu kulp zamanın kâmilin de zahir olan mesleki resul âli prensipleri ve telkinidir. İşte her kim bu telkine sadık olursa bunlar hakkında Hz. Resullullah efendimizin (sav) ‘‘ Siz bildiğiniz ile amel edin; Allah size bilmediğinizi öğretir.’’ buyurur ki telkine sadakat kulu mesleki resul aydınlığı ile insanı kâmil makamına ulaştırır. Rabbim bizleri son nefesimize kadar tağuta sırt dönüp, sağlam kulp (Urve-i vuska) olan mürşidi kâmilin telkinini imam edenlerden olmayı ikram ve ihsan eylesin. Âmin...

BAYKUŞ KAÇAR ANCAK GÜLBAĞINDAN

ONUN RAHATI VİRANEDE

BÜLBÜL BARINMAZ O HANEDE

GÜLBAĞINDA FİGAN OLMAZMI SANIRSIN

    Baykuşun gül bağına uğramaması Muhiddin Arabî’nin Futuhhattı Mekkiye’sinde Melamiler bahsinde “iki âlemin efendisi Hz. Resullullah onlardandı ve ordadır’’ beyanı ile kâmilin meclisinde zahir/ açığa olan ve arzulanan kulluğun olduğu meclislere nakıs olan kişiler uğramaz. Çünkü onların arasında huzur bulamaz. Orda sürekli bir canlılığın, gelişimin, daimi zikir ve makamatı tevhit neşesinin getirdiği tartışmalarının galip olduğu bir meclisten kaçar. Bunu beyan ile Kuran’ı kerimde “Benliğini, sabah-akşam yüzünü isteyerek rablerine yalvaranlarla beraber tut. İğreti dünya hayatının süsünü isteyerek gözlerini onlardan kaydırıp uzaklaştırma. Ve sakın, kalbinin bizim zikrimizden gafil koyduğumuz, boş arzularına uymuş kişiye boyun eğme. Böylesinin işi hep aşırılıktır’’ . (Kehf 28)buyrulur.

     Baykuşun gül bağına uğramamasıyla birlikte, Bülbül ise gül aşığı olduğundan o’da viraneye uğramaz. Ve Bülbül gül kokusunun galip olduğu meclisi arar. Mevlit sahibi Süleyman Çelebi Hz. ‘‘ Şu Süleyman kulun rahmet et ehli derdin sohbetine mahrem et” ifadeleri ile güle âşık olan bülbül gibi, ahlakı resulün aşığı olan kişiler ile birlikte olmayı daim isteyip özlenmesini beyan ediyor. Çünkü orada âşıkların güle duyduğu özlem ve sürekli gül ile birlikte olmak için yaptıkları inlemelerin neticesi o mecliste açığa çıkar. Ve onlar Ruhu Muhammet mazharı olur ki, Niyazi Mısri’nin ‘’ Vücut yaralarımın merhemisin ya Resullullah’’ dediği gibi bülbül olan âşıkların gül kokulu evladı resul meclisinde zahir ve batın kulluğu bu şifa bulur. Rabbim bizlere o meclise dâhil olup o meclisten şifa bulmayı ikram eylesin. Âmin veselamun alel mürselin velhamdülilihi rabbil âlemin…

Nejdet Şahin Efendi tarafından yazılan beyitlerin açıklaması eksik ve noksanlıkları bana ait olup kemali ise Cenabı Allah’ın ikramıdır. 

         NEJDET ŞAHİN

17 MART 2011 PERŞEMBE         

     

ŞERH EDEN ;Kadir halıcı

   25 NİSAN 2012 çarşamba

İnsanlığın aydınlık yüzü DERVİŞLİK nedir ?

 Allah’a hamd, cümle peygamberlerin ve evliyanın imamı ve Allah’ın resul’u Hz.Muhammede (s.a.v) ve evladı resule selam olsun. Rabbım bizleri de onların arasına dâhil etsin.

    Ehl-i kemal mektebi sübyân, mektebi medrese ve mektebi irfan olmakla mektebler / okullar üçtür, demişlerdir.

         Birincisi; Mektebi sübyân, yani ilköğretim ayarındaki çocukların okuludur.

         İkincisi; Mektebi medrese, yani yüksek okul, fakülte gibi meslek ve ihtisas tahsil edilen okullardır. Ki medrese eğitimi ile doktor, mühendis edebiyatçı, fıkıhçı yani hukukçu vb. mesleklerin sahibi olunurdu.

         Üçüncüsü; Mektebi irfandır. Ki mektebi irfanda nefsimizin / kendimizin, cümle varlıkların ve eşyanın içyüzü öğretilir. Bu mektebi irfan eğitimini ifadeyle Hz. peygamber efendimiz; “Allah’ım bana eşyanın iç yüzünü bildir” demiştir. Ki, resulullah’ın kendisi eşyanın iç yüzünü / hakikatını bilmesiyle beraber, bu ifadesiyle bizlere eşyanın hakikatını öğrenmemizi işaret etmiştir. Çünkü başka bir hadisi şerifte; “Rabbimi eşya ile bildim” buyrulmuştur.

         Asrısaadet’te Hz.resulullah efendimizden mektebi irfan eğitimini alan derviş sahabeler, genellikle ashabı suffa olarak bilinen sahabeler ve irşadla görevli resulullah’ın batıni yönden halifesi olan sahabelerdir. Bunların başında pençe-i al-i aba, olan Hz. Ali, Hz. Fatma, Hz. Hasan ve Hüseyin’le beraber Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz. Osman, Selmânı Farisi, Ebuzer gaffari, amr bin Yaser, ibni abbas vb. gibi resulullah efendimizin manevi evlatlarıdır.

        Evvelce tekkelerde mürşid-i kâmil tarafından verilen eğitim mekteb-i irfan eğitimi olup, tekkeye mensup olanlara derviş denilirdi. Sonra tekkeler asli fonksiyonlarını yitirdiler ve mektebi irfan eğitiminden uzaklaşıp, halkın ve devletin aleyhinde fitne ve fesat üreten kurumlar haline geldiler. Ve çok isabetli bir kararla, fitne ve fesat yuvaları haline gelen tekkeler resmen kapatılarak, cahil şeyhlerin mürşit kisvesi ile halktan beşeri ve siyasi menfaat temin etmelerine son verildi.

        Halbûki asli fonksiyonlarını yitirmeden önce tekkeler, ilim ve irfan yuvası olup çok kıymetli hizmetler üretip, vahyin ve Muhammedi kulluğun halkın yaşam biçimi haline gelmesinde çok önemli katkılar sağlamışlardır. Bu gayretler neticesidir ki, yeryüzünde Türk milleti Mehmet, askeri ise Mehmetçik ünvânını almıştır. Bu gün arzın hangi köşesinde olursa olsun, Mehmet denildi mi Türk milleti, Mehmetçik denildi mi Türk askeri / ordusu hatırlanır. Bu aynı coni denildiğinde Amerikalının, hans denildiğinde Almanın, ivan denildiğinde Rus’un hatırlanması gibidir. Ki, Türk milleti ile özdeşleşen Mehmet ismi, İbrahim isminin ibo veya ibram, selahaddin isminin selo olarak kısaltılarak söylenmesi gibi, Muhammed (s.a.v) isminin Mehmet olarak kısaltılmışıdır.

         Yine mekteb-i irfan dervişlerinin gayretleri ve katkılarıyla bu gün kullandığımız atasözleri örf ve geleneklerimizin önemli bir kısmı, vahye ve ahlakı resule uygun olarak yaşamaktadır. Eğer bu gün bir kimseye sitem ettiğimizde “aşkolsun” diyorsak, bu o kimseye yapılan ‘âşık olasın,’ yani ‘Hak aşığı olasın’ dua ve niyazından başka bir şey değildir. Bu bağlamda, birisine seslenirken “hu bi Dakka,” “hu evde misiniz,” dediğimizde Allah’ın “hu” olan gaybı mutlak ismini zikir ile sesleniyor isek. Aşağı yukarı kurduğumuz her cümlede inşallah, maşallah, subhanallah, maazallah vb. kelimelerle farkında olalım veya olmayalım Allah’ı tesbih edip, zikrediyorsak, atasözlerimizin önemli bir kısmı kurana ve Muhammedi kulluğa uygun ise. Bunlar hep mektebi irfanda mürşid-i kâmil’in irşadı ile birer “derviş” olarak yetişen yunus emre, Mevlâna, hacı bektaşı veli, hacı bayramı veli, bahaaddin nakşıbend, Niyazi mısri pir seyyid Muhammed nur gibi, milletimizin bağrından çıkan yüz binlerce insan-ı kâmil veli dervişlerin gayretleriyle oluşan değerlerdir.  

       Bu mekteb-i irfan Dervişleri, tüm zamanlarda ve bu gün dahi mesleki resul irşadı olan Hakk’a kavuşmak ve Hz. Peygamber efendimizin ahlâkı ile ahlâklanmayı gaye edinerek yaşamış ve yaşamaktadırlar. Mektebi irfan dervişleri, yaşadıkları toplumda sosyal adalet ve hizmetin en güzel örneklerini sergilemişler, yaşadıkları cemiyetin örnek şahsiyetleri olmuşlardır. Meselâ; Bu insanı kâmil dervişler, bulundukları halk içinde Müslüman veya kâfir ayrımı yapmadan, vahye ve Muhammedi ahlaka uygun olarak hekimlik, demircilik, dokumacılık, ziraat, ticaret vb. işlerle meşgul olarak cemiyet içinde pasif değil faal bir hayat yaşarlar. Ve bu faaliyetlerini yalana, dolana, sahteciliğe ve benzeri uğursuzluklara asla kesinlikle sapmadan, vahyin öngörüsü ve Muhammedi kulluk çerçevesinde icra ettiklerinden, o toplumda Muhammedi kulluğun sevilmesine ve o halkın Müslüman olmalarını sağlarlar.

       Kur’an’daki “De ki, ben buna karşılık sizden yakın akrabamı / ehlibeytimi sevmeniz dışında bir şey istemiyorum…” (Şura, 23) Ve “Biz seni sadece müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik. De ki; bu hizmetime karşılık sizden bir ücret istemiyorum. Ben ancak dileyen kişinin Rabbine doğru bir yol tutmasını istiyorum” (Furkan, 56- 57) Yine bir çok peygamberlerin dilinden “…Ben bu iş için sizden bir ücret / ödül istemiyorum. Benim ücretim / ödülüm yalnız âlemlerin Rabbindendir” (Şuara, 109, 127, 145, 164, 180)  Ayet ve benzer ayetler beyanı gereği dervişler, tüm bu faaliyetlerini yaparken ne bir ücret, ne de bir beşeri menfaat talep etmedikleri gibi. Asla ve kat’a, zor veya cebir kullanmadan tamamen ilim irfan, sevgi ve faal akıl çerçevesinden ayrılmadan, o halkların gönüllerini fethedip, İslâm dini’nin ve Muhammedi kulluğun kalıcılığını sağlarlar.

       Bu itibarla, aşağı yukarı bin yıldır, milletimize uygulanan kur’anın mahiyetini içeriğini anlamadan Arapça ve tecvidle okutulma dayatmasına rağmen milletimiz halâ kur’an ve Muhammedi kulluğu bünyesinde yaşatıyorsa, bu milli kültür ve sosyal değerlerimizin örfümüzün dervişler tarafından vahiy ve Muhammedi ahlak zemininde sağlamca oluşturulmuş olmasındandır.

       Eğer günümüzde milletimize yapılan gayrı milli, gayrı İslami ve gayri ahlâki enformasyon ve probaganda saldırısının çok azı, başka bir Müslüman topluma yapılmış olsa, o toplum darma dağınık olur. Ve o toplum çözülüp hâkim kültürün esiri olur. Bu itibarla günümüzde en gelişmiş iletişim araçlarıyla milletimize yapılan gayrı İslami, gayrı milli ve gayri ahlâki probaganda ve saldırılara rağmen Türk milleti çözülmüyorsa, mekteb-i irfan dervişlerinin oluşturduğu kur’ana ve Muhammedi kulluğa dayanan milli ve kültürel değerlerin sağlamlığı sayesindedir.

      Evvelce tekkelerde dervişlere verilen Mekteb-i irfan öğretisi, tüm zamanlarda meslek-i resul irşadı olarak zamanın kâmil mürşidi tarafından yapılır. Ve bu irşadın amacı, kul’u yaratılışının yüce gayesine ulaştırmaktan başka bir şey değildir. Bu yüce amaç ise, kul’un kendinde ve cümle eşyada mevcut olan rabbin katına ulaşıp rabbine kavuşarak, Muhammed-i tabiat ve ahlâkı olan kulluğa erişmesidir. Bunu ifadeyle Hasan Fehmi Hz;

Derviş olan Hakkı bulur dediler

Gel gönül gel bizde derviş olalım

Dervişlik yolunda kurban olalım. Buyurmuştur.

      Böyle insanlığın aydınlık yüzü olan dervişlikten nasiplenmemiz niyazıyla, selamlar.  

                              

                                                                                Nejdet Şahin

                                                                                                           

Derbeyân-ı Sırr-ı tesbih-i âlâ meslek-i tahkik’ül Hilmi-6

Kıyamdan hem nüzul eyler

Adın emre rücu eyler

Ve kıyamdan hem nüzul eyler, adın emre rücu eyler. Yani adı şanı mevki ve makamı ne olursa olsun her mümin, namazda kıyamdan yani ayakta elleri bağlı olarak durmaktan “Allahu Ekber” diyerek, Allahın emri ile eğilip rükûya rücû eyler. Ki bu aynı zamanda salikin, kıyamın remzettiği tevhidi Efal mertebesinden mürşidi kâmilin telkiniyle tevhidi Sıfat makamı irşadına terakki edip yükselmesidir.

Fena-fi’ Zat ki secdedir

Görünmez gayri cem'dedir

Fena- fi Zat ki secdedir, görünmez gayrı Cem’dedir demek ise, kulun Hakk’ın Zat tecellesiyle fenaya / yokluğa ulaşması, namazdaki secde sırrına mazhar olmasıdır. Ve kul eriştiği bu yokluk / fena mazhariyetiyle ona Zat-ı ilâhiden gayrı görünmez. Ve böyle bir kul, Hak zuhurunda batın müşahede ile makamı Cem sırrına ulaşır, demektir.

Ki ortancı salât budur

Vasat ümmet bunu kılar

Ortanca salât: orta namazı, Vasat: iki şeyin arası, orta, demektir. Orta namazı beyanla Kur’an’da; “koruyun namazları, hele salat-ı vustaya / orta namazına dikkat edin..” (Bakara-238) buyrulur. Bunu ifadeyle, kulun yokluğuyla eriştiği Hakk’ı zahirde halkı batında cem müşahedesi, ayette ifade olunan ortancı salâttır / namazdır. Ki bu namazı, vasat ümmet, yani fena ve beka makamlarının ortasındaki makamı cem irşadına mazhar olanlar kılar, demektir.

Dahi ruh-ı salât derler

Görünen cümlesin birler

Kur’an’daki “..Namaz müminler üzerine vakti belirlenmiş bir farz olmuştur.” (Nisa- 103) Ayet beyanı gereği günde beş vakit kılınan namazlar, kulun suret ve bedeniyle kıldığı namazlardır. Ortancı namaz ise ruh-u salâttır, yani ruh’un namazıdır. Her kim bu ruh-un namazını kılarsa Hakk’ın zuhurunda halkı batın, Hakk’ı zahir, müşahede gereği o, daima Hak vahdetine / bir’liğine nazar ederek cümle görünenleri bir’ler

Hakikat ka'beye gider

Salât mi'racını ider

Kâbe, Allahın emri gereği her vakit namazında müminlerin yönelmelerinin ve Hac’da etrafının tavaf edilmesinin farz olduğu Beytullah’tır. (Allahın evidir) Ve bir ev içinde barınan sahibi için ziyaret edilir. Ki Beytullah, yani Allah’ın evi olan Kâbe de Allah’a yakın olmak için ziyaret edilir.

Hadisi şerifte “Müminin namazı / salâtı miraçtır” buyrulur. Ki, kulun namazda beytullaha yönelip ‘Allahu ekber’ diyerek Allahı tekbir etmesi, Allaha kıyam rükû ve secde etmesi, Allahı zikir ve tesbih etmesi gibi namaz müddetince hep Allah’la meşgul olması, şeriata göre miraçtır. Hakikat miracı ise, sadece namaz müddetince değil, her yerde ve her zamanda zikri daim uyanıklığı ve meratibi ilâhi müşahedesiyle kulun Rabb’in katına yükselip, Rabb’ine kavuşarak her tecellide Rabb’ini müşahede etmesidir. Bu aynı zamanda Hakk’ın emri gereği namazda yönelinen, Hac’da dış etrafı tavaf edilen Beytullah’ın / Allah’ın evinin içine kulun girip, Allaha yakın olmasıdır.

Bu itibarla, kulun kendinde ve her yerde Zat-ı vahdeti / bir’liği ile mevcut olan Hakk’a kavuşup Hakk’ı müşahade etmesi, hakikatta kulun Kâbeye yani Allahın evine girip evin sahibi olan Rabb’ine yakın olmasıdır. Ve namazın / salâtın hakikatı olan miraca yükselmesidir.

Tamam kâmil olur bu er

Habib mahbub nedir bilir

Böyle Beytullah girip miraç keşfi marifetine ulaşmış ruha mensub olan bir er, Hak âşıklarının ilâhi sevgilisi / mahbubu olan Hakk’a vasıl ve yakın olduğu gibi, Allahın habibi / sevgilisi olan Hz. Muhammedi bilip müşahede eden Kâmil bir insandır.

Bu itibarla, “Eşhedüenlailaheillallah ve eşhedü enne muhammeden abduhu ve resuluh / Allah’tan başka ilah olmadığına ve Muhammedin Allah’ın kul’u ve elçisi olduğuna müşahade ederek şahitlik ederim” kelimeyi şahadet beyanı. Hakikatı yönüyle kulun İlâh-i sevgili olan Rabb’ini ve Hz. Muhammedi (s.a.v) görmek, işitmek, dokunmak, koklamak ve tatmak olan beşi zahir. Akıl, idrak, hayal, hafıza ve vehim olan beşi batın duyularıyla müşahede etmesidir.

Dahi cum'a vü bayramlar

Bu sır üzre gelirler

Şeriata göre, cuma namazının cemaat ile kılınması farz olduğu gibi,, bayram namazının da cemaatla kılınması vaciptir. Cuma ve bayram namazların sırrı mahiyetini ifadeyle cenab-ı Hak: “Ve kulum bana, kendisine farz kıldığım şeyden bana daha sevimli hiçbir şeyle yaklaşmaz. Kulum bana nevafille öyle yaklaşır ki, onu severim ve onun görmesine göz, işitmesine kulak, konuşmasına dil, tutmasına el, yürümesine ayak olurum. Ve o kul’um benimle görür, benimle işitir, benimle konuşur, benimle tutar, benimle yürür.” (Hadisi kutsi) buyurur.

Bu kutsi beyanda, yüce Allahı farz yakınlığı ve nafile yakınlığı müşahadesine ulaşan kullarına muhabbet edip onları seveceğini söylüyor. Ki ledduni hikmeti açısından, tüm cemaatın bir vücut olarak Cuma ve bayram namazlarını kılması, Allaha “farz yakınlığı” remzeder. Cuma ve bayram hutbeleri ise, Allaha “nafile yakınlığı” remzeder.

Hz.Resulullah (sav.) İbni Abbas’a hitaben;“Vücudunu kayırma” Dediğinde İbn-i Abbas:“Ya Resulullah vücudum kusurmudur” deyince Hz.peygamber efendimiz: “Vücudun en büyük günahtır. Onunla hiçbir günah kıyas edilmez.” Buyurmuşlardır. Şeyh-ül Ekber ise; “vücut günahı günahların anasıdır” der.

Bu itibarla, bayramlar fıtır / fitre bayramı ve kurban bayramı olmakla ikidir. Fıtır bayramı kulun fıtır sadakasını vermesiyle üç gün yaptığı bayramdır. Ki hakikat ve hikmet yönüyle fıtır sadakasını vermek, kulun “vücud günahından” arınmasıdır. Ve kulun vücut günahından arınarak eriştiği bayramda üç gün olan Zat, Sıfat ve Efal tecellilerinde Rabb’ini müşahede edip ilâhi zevklerle zevklenmesidir.

Kurban, kelime olarak kurbiyyet, yakın olmak demektir. Ki hakikat ve hikmet yönüyle kurban bayramı, ulaştığı vahdet yani bir’le bir olma şuhudundan, vahdetin kesreti / çokluğu sırrına kulun terakki edip yükselmesidir. Böyle bir terakkiye mazhar olan bir kul ruh, nefs, kalp ve sır olan dört mertebe keyfiyetinden hâsıl olan ilâhi zevklerle, dört gün bayram eder.

Bunu beyanla, Habibullah yani Allahın sevgilisi olan Hz. Muhammed ve ilâh-i sevgili olan Hakk’ı müşahadeyle arif olan insanı kâmile, cuma ve bayram günlerinin içerdiği sırlar ayan, yani apaçık olur, buyruluyor.

Bu raz hem arş-i ekberdir

Ki “er-Rahman ale'l-arşi's tiva”dır

Raz: gizli sır, saklı şey, anlamında olup Kur’an’da, “Er Rahmanu alel arşistiva / Rahman arşı istiva etti / kuşattı” (Taha- 5,) buyrulur. Ki böyle insanı Kâmilin şahsında gizli saklı olan raz / sır, ayette beyan olunan arşı ekberin (büyük arşın) sırrıdır.

Ne kim tesbihe mahirdir

Namaz içre o dâimdir

Kur’an’da daim namazı ifadeyle,“Onlar ki salâtlarında / namazlarında daimdirler” (Meariç- 23) buyrulduğu gibi, Yunus emre Hz.leri;

Aşk oldu imam bize gönül cemaat

Kıblemiz dost yüzüdür daimdir salât. Der.

Bunu bayanla, her kim tesbihin taşıdığı sır ve mahiyetleri mahir olup anlamayı becerirse, o kişi, daim salâta (namaza) duranların içine / arasına dâhil olur, buyruluyor.

Hem abdest buna dairdir

Hakikatle taharetde şamildir

Hem abdest buna dairdir hakikatle taharetde şamildir demek, anlatılan hikmet ve mana yüklü bu sırlar abdeste ait olup, bu sırları abdest içerdiği gibi, Hakikat’te cehalet, gaflet, şirk, vücut günahı vb. kir ve manevi pisliklerden tahareti (temizlenmeyi) de abdest kapsar, demektir.

Gusül bu sırra mebnadır

Taharet böyle kübradır

Gusül: büyük abdest, boy abdesti, Mebna: temel, asıl, esas, Kübra: büyük, en büyük demek olup, Gusül abdesti de abdestin içerdiği temel esasları, değerleri ve sırları kendinde toplayan, hem zahiri yönden hem de hakikat üzere kübra (büyük) taharettir. (temizliktir)

Dahi savm ü güzârdır

Ki perhiz masivadır

Savm: oruç, güzar: geçiş, beceren, yapan anlamında olup, savmı / orucu her kim hakikatına uygun olarak tutmayı becerirse, o anlar ki oruç masivadan yani Allahtan gayrı olan her şeyden perhiz edip kesilmektir.

Hakikat menbaı budur

Şeri'at mercii budur

Menba: kaynak, merci: dönülecek yer, makam, demektir. Ki masivadan yani Allahtan gayrı olan her şeyden arınıp kesilerek, fenafillâh irfanı ile Hakk’a kavuşmak ehl-i hakikatın var oluş menbaı / kaynağı olduğu gibi. Aynı zamanda ehl-i şeriatın, ancak âlemi ahirette amel cennetindeki müminlerin ulaşacaklarını zannettikleri merciidir / makamdır. Çünkü şeriat ehilinin anlayışına göre, bu âlemde Hakk’a kavuşulamaz, ancak amel cennetindeki müminler Rabb’in cemalini görebilirler.

Tarikat menzili budur

Hem ilm-i marifet budur

Tarikat yol demektir ki, Hakk’a kavuşma tarikine yani yoluna giren Hak yolcusunun, varmak istediği menzil rabbine kavuşup vasıl olmaktır. Marifet ehlinin bir birinin aynısı olmayan cümle tecellileri bir birinden ayırd ederek, müşahede etmesi onu Rabb’inden asla ayırmaz. Bu itibarla, tarikat ilmine mensub olanların da varıp ulaşacağı menzil olduğu gibi, hem de ilmi marifet dahi budur buyrulmakla, ehli tarikatın ve ehli marifetin Rabb’in müşahedesi amaç ve gayesi ile var olduğu ifade ediliyor.

, Rical-i kâmilin bilir

Bu telkini nice olur

Ve bu Hakk’a kavuşup Hak’tan ayrı uzak kalmamak menzil keyfiyetine nasıl erişileceğini, bu telkinin nasıl / nice olduğunu ancak rical, yani ruha mensup olan seçkin insanı Kâmil bilir.

Taleb iden ledün budur

Bedel canın veren bulur

Ki ancak taleb edilmekle bulunabilinen bu menzil ve keyfiyetin sırlarını içeren ilmi ledün, yani meratibi tevhid keşfi irfaniyeti budur. Bunu taleb eden bir kimse eğer bedel olarak, yani bu talebine karşılık canını verirse, ilmi leddun olan tevhid makamlarının keşfi irfanını bulur.

Mafsal hem de esrar var

Bu telkini sen al ey yar

Mafsal, eklem manasına olup, şimdiye kadar bu şiir de beyitlerin bir birine mafsal gibi eklenerek anlatılanlarda, hem de ne esrar, yani nice sırlar var. Ey yar / ey dost, bu sırları aydınlatacak olan zamanın kâmil mürşidini bul, onun teveccühüne mazhar olup bu sırları sana apaçık ayan edecek olan telkini, kâmilden alıp elde etmeye bak.

Benim şeyhim Hulusi'dir

Kİ inde ata ulusudur

Ki benim telkin-i irşadına mazhar olduğum şeyhim, mürşidim Brot’lu Recep Hulusi Hz.dir. Ki benim indim de / benim nezdimde mürşidim Recep Hulusi Hz.nin telkin-i irşadı, mazhar olduğum en yüce ve değerdeki ata ulu’sudur. Yani mazhar olduğum lütuf ve ihsan hediyelerinin en yücesi ve âlâsıdır.

Hem ol müra hümasıdır

Hep ulviyyet gıdasıdır

Hem o müra, yani Recep Hulusi Hz. riayet edilip uyulacak öyle bir hüma / devlet kuşudur ki o, insanı hep ulviyet ile yani ruhani yüceliklerle gıdalandırıp insanı irşadıyla aydınlatarak, besler.

Muvahid’in rehnümasıdır

Kulûba müşgan ifasıdır

Ve muvahid’in, yani ehl-i tevhidi hakikinin rehnuması (yol göstericisi) ve kulûba müjdegân, yani kalplere müjde verme faaliyetini yapıp ifa edendir.

Bu Hilmi ya o hadidir

Hakikatde reşadidir

Pir seyyid Muhammed nur Hz. “Hidayetin baş mazharı Hz. Muhammed (s.a.v) olup onun temsilcileri âlimler ve mürşidi kâmil’dir” diyor. Bunu beyanla, Ey Abdülmalik Hilmi, iyi bil ki zamanındaki zuhuruyla o Recep Hulusi Hz. hidayet tecellisinin temsilcisi olduğu gibi, Allahın Hadi isminin yeryüzündeki mazharıdır. Ve hakikat’ta reşad’dır, yani hidayetin kemali mazhariyetle, ilmi hakikat irşadı yapan ve her zaman yeryüzünde var olan mürşidi kâmil’dir. Buyruluyor.

Sülukum hem Melamidir

Târiklerin imamıdır

Melamilik, Hz. Âdem (as.) den kıyamete kadar gelmiş geçmiş cümle peygamberlerin, velayet tebliğ ve irşadı yapan tüm zamanlardaki kâmil mürşidin mazhar olduğu Muhammedi kulluk neşesidir. Fenafillâh olup Hz. Muhammed ahlâkı ile ahlâklanmak olan Melamilik, her nefeste zikri daim ve yedi tevhid makamından ibaret meslek-i resul seyri sülükudur. Ve Mevlana, Bahaeddin Nakşibend, hacı Bektaşı Veli, Abdülkadir Geylâni, Niyazi Mısri gibi her zamandaki Kâmil mürşid tarafından bu meslek-i resul telkin-i irşadı yapılarak, yaşadıkları zamanda Muhammedi kulluk olan melâmet neşesiyle etraflarını aydınlatmışlardır.

Geçmişte böyle velayet irşadı yapan kâmil zatlara hürmet iltifat edildiğinden çok kimseler, kendileri gittiği gibi çocuklarının da irşad olmaları için bu kâmil zatların bulunduğu tekke ve zaviyelere gönderirlerdi. Bu kâmil zatlar, irşad olmak için tekkeye gelenlerin sadakat ve kabiliyetlerini ölçmek, hem de elemeyle sayılarını azaltmak için onlara yüz, beşyüz, bin, on bin vb. sayılarla esmalar, salâvatlar, dualar vb. virdler yaptırdıkları gibi, gece veya gündüz fazla olarak ibadetler, çeşitli çile ve riyazetlar yaptırırlardı. Ki bu yaptırılan elemelerin zorluğuna dayanamayanlar o tekke ve zaviyeden ayrılıp memleketlerine geri dönerlerdi. Ki bu şekildeki dönüş ve azalmalar neticesinde tekkede kalan sadık öğrencilere, cümle peygamberlerin ve her zamandaki mürşidi kâmilin asıl ve esas eğitimi olan Melamilik hedefi verilir, her nefeste zikri daim ve yedi tevhid makamı telkin edilerek mesleki resul seyri süluku gösterilirdi.

Elemlere takılıp, Melamiliğe ulaştıracak olan meslek-i resul telkin-i zikri daim ve meratibi tevhid irfanıyla irşad olamayanlar memleketlerine döndüklerinde; ‘Ben falanca büyüğün mesela Mevlânanın, Yunusun, Hacı Bayramı Velinin, Niyazi Mısrinin, hacı Bayramın tekkesinde eğitim aldım, onların eğitimi şu şu esmaları çekip, şu şu virdleri yapmaktır.’ Diyerek gördüğü eleme eğitimini anlatmakla etraflarında cazibe oluşturarak tarikat ve cemaat yapılanmalarını meydana getirmişlerdir. Bu cemaat ve tarikat yapılanmaları yüz yıllardır İslam dünyasında varlığını devam ettirdiği gibi, günümüzde de irili ufaklı olarak geçmişte etrafına rahmet saçmış meşhur büyüklerimizin popüler olan isim ve ünvânları kullanılarak, falanca büyüğün fişmanca büyüğün yolu diye içeriğinde meslek-i resul seyri sülüku ve Melâmet neşesi olmadan halen devam etmektedir.

Bu itibarla, Abdülmalik Hilmi Hz. sülukum, yani kâmil bir insan olabilmek için girdiğim yol Melamilerin yolu olup, melamilik tarikatların imamıdır, buyuruyor. Yani Melamilik neşesi, cümle cemaat ve tarikat yapılanmalarının esasen varıp ulaşmayı amaçladıkları menzil olmakla tüm tarikatların imamıdır, demektir.

Muhammed Nur ki pirimdir

Ki Emri emirimdir

Melamilik olan mesleki resul telkin ve âli prensipleri, beşeri müdahalelerle aslından saptırıldığı için, her yüzyılda gelen müceddidler / yenileyiciler tarafından yenilenip düzenlenerek, yapılan müdahalelerden arındırılıp o mücedidin şahsında asıl ve esas üzere meslek-i resul telkin ve âli prensip ve değerleri tasnif edilerek düzenlenir. Bunu ifadeyle bazı sahabelerin, “Mesleki resul seyri süluk telkinini, âli prensiplerini yazalım eğer yazmazsak ilavelerle eksiltmelerle bozulacak ya resulallah” dediklerinde Hz. Resulullah efendimiz: “Hayır yazmayın her asırda / yüzyılda onun müceddidi / yenileyicisi gelir ve yeniler” buyurmuşlardır. Ki her yüzyılın müceddidi o yüzyıldaki cümle Kâmil mürşidin imamı olup, o yüzyıldaki cümle ehl-i kemal o müceddidin şahsında zahir olan telkin ve âli prensiplere sadakat gösteriler. Ki sadakat gösterdikleri o telkin ve âli prensipler telkin-i irşadıyla marifetullaha ve kemalata mazhar olurlar. Ve mazhar oldukları marifet ve kemalatın irşadını da yaparak etraflarını aydınlatırlar.

Yirminci yüzyıl müceddidi / yenileyicisi pir seyyid Muhammed nur Hz. olduğu için, Hz. Pir bu asır ve bu zamandaki cümle mürşidi kâmil ve ehl-i kemalin pir’idir. Ve zamanımızda hiçbir mürşid Hz. Pir’in (pir seyyid Muhammed nur Hz.nin) şahsında tasnif olan mesleki resul telkin ve âli prensiplerine tabi ve teslim olmadan kemal bulamaz. Ve mürşidi kâmil olamaz. Çünkü Muhammed-i kulluk tarifinden ibaret olan mesleki resul âli prensipleri, Hz. Pir’in şahsında meslek-i resulu Ahmediyeyi melâmiye olarak, tasnif ve düzenlemesi zahir olmuştur. Ve Hz. Pir’in kendisi ve halifeleri tarafından bu âli prensiplerin telkin-i irşadı yapılmıştır. Ki Hz.pir’in halife ve vekilleri tarafından halen yapılmaktadır.

Abdülmalik Hilmi Hz. de Hz. Pir’in Halifelerinden olduğu için Muhammed Nur ki pirim’dir, piri’min mesleki resul-u Melami âli prensipleri olan telkini emri ne ise, benim telkin ettiğim de aynı olmakla onun emri benim emrimdir, diyor.

Ki ol Hakk'dan hidayettir

Umum piran o gerdana meratibdir

Ki o Hak’tan hidayettir, yani müceddid / yenileyici olan Hz.Pir, cenab-ı Hakk’ın hadi ismi tecellisi olan hidayet mazharıdır. Umum piran o gerdana meratibdir, yani zamanımızdaki umum / tüm kâmil olan mürşid ve piran (pirler) onun şahsında tasnifi zahir olan mesleki resul âli prensip ve meratibi tevhide boyun eğip teslim olurlar. Ve kâmil olan cümle mürşid ve pirler, teslim olup boyun eğdikleri âli prensip ve tevhid mertebeleri irşadıyla etraflarını aydınlatırlar, demektir.

Risale bunda hatm olur

Bu muhtasar hediyyedir

Risale: Küçük kitap, mektup, hatm: bitirme, muhtasar: kısa, demektir. Ki risale bunda hatm olur, yani tesbihin sırlarını anlattığımız bu küçük kitabı burada biter. Ve bu muhtasar hediyedir, yani bitirip sonuna geldiğimiz bu kitap, muhtasar / kısa bir hediyedir, buyruluyor.

Hep ihvana yâdigârdır

Avamlara ziyankârdır

Aynı zamanda bu kitap hep ihvana, cümle iman kardeşlerime yadigâr (hediye, hatıra) olup avama, yani mesleki resul seyri sülüku görmemiş olanlara ziyankârdır. Ki bu ziyan böyle hikmetli sırları anlayamayanların, bu ve benzeri ledduni manalar içeren hikmetli sözleri cehaletle gâh inkâr ederek, gâh peşin hüküm ve inatla reddetmeleri ile hâsıl olup meydana gelen ziyan ve zararlardır.

Ki nâ-ehle münâfidir

Okur yine kuyud eder

Na ehil: ehil olmayanlar, münafi: zıd, aykırı kuyud: bağlar, kayıtlar, demektir. Ki mesleki resul seyri sülukundan gafil kimseler, bu ve benzeri Kur’an ve Hadis kaynaklı hikmetli sözleri okuduklarında bu sözler, onların anlayışlarına münafi / aykırı geldiğinden hiç araştırıp tefekkür etmeden bu hikmet ve ledduni mana içeren sözleri sapkınlıkla, yanlışlıkla vasfedip kayıt ederler.

Bilemez o haramidir

Bu bir sırr-ı te'alidir

Te’al: yüce, yücelik, Harami: haydut, yol kesici, demektir. Cenab- Hak Kur’an’da, “Ben cinleri ve insanları; ancak bana ibâdet / kulluk etsinler diye yarattım.” (Zariyat, 56) buyurur ki irşadla görevli sahâbenin büyüklerinden İbni Abbas, (ra) bu âyette beyan edilen ‘ibâdet / kulluktan’ maksadın ‘ârif ve ehl-i tevhîd olmaktır’ diye tefsir etmiştir. Hz. Pîr’in ikinci kuşak halifelerinden pirezerenli Hacı Kâmil Tosko Hazretleri, bu ayette geçen ibadeti kulluğu ifadeyle; “Bu âyette ifade edilen kulluk ve ibâdette üç hikmet vardır: Birinci hikmet, amel-i salihtir. Yani Allah’ın emirler ve yasaklarına riayettir. İkinci hikmet, amel-i salih ile beraber yakaza hâlidir, yani zikrullah uyanıklığıdır. Üçüncü hikmet ise, amel-i salih ve zikrullah uyanıklığıyla beraber tevhîd-i mabuddur.” Demiştir ki bu üç hikmet olan ameli-salih, daim zikir uyanıklığı ve tevhidi mabut ancak, kul’u yaratılışının yüce maksadına ulaştırarak kendinde ve cümle âlemde mevcut olan Rabbi’ne vasıl edip kavuşturur.

Bu itibarla, zahiren dosdoğru yolda giden yolcuları soyup eziyet edenlere yol kesici, harami dendiği gibi, Hakk’a vuslat etmesi için yaratılmış olan insanı, Rabb’ine ulaştıracak olan zikri daim, meratibi tevhid irşadı ve kuran kaynaklı Muhammedi kulluğa ulaşma yolundan alıkoyan da yol kesicidir, Haramidir.

Bu yol kesici haramilarin başında, insanı Rabb’ine kavuşturacak olan zikri daim ve meratibi tevhid keşfi irfaniyetinden kendisi habersiz ve bu irşada kendisi muhtaç olduğu halde, etrafındaki Hak taliplerini çeşitli vird ve esma talimleriyle meşgul edip avutan nakıs (eksik) kâmil olmayan şeyhler, mürşidler gelir. Çünkü bunlar her insanın ezeli fıtratında (doğuşundan) var olan Rabb’ine vuslat yolunu engellemekle, yaratılış amacına ulaşıp Rabb’ine kavuşmaktan dünya ve ahiret ebediyen insanı mahrum ederler.

Bu itibarla, bu tesbih risalesindeki beyitlerde anlatılanlar vahiy kaynaklı olup, teal / yücelik ulviyet sırlarını içerdiğinden kulu yaratılış gayesine ve insanı kâmil makamına ulaştırır. Ve bir insan, bu risalede ifade olunan zikri daim ve maratibi tevhid seyri süluku olan manevi yolculuğu yapmadan, Muhammed-i kulluk kemaline erişemez. İşte bu yolculuğu engelleyip mani olanın mevki ve makamı ne olursa olsun, her kim ve hangi ilmin âlimi olursa olsun o, insanı kâmil yolculuğunun yol kesicisi, haramisidir.

Bu bir sırr-ı cünbüşe benzer

Oyuncu akça cem ider

Cünbüş: eğlence, akça: eski bir para, demektir. Bu risalede anlatılan sırlar öyle bir cünbüştür / eğlencedir ki, bu eğlenceye katılan bir oyuncunun manevi kâr ve kazancı çok olup o, bol bol manevi para / akça cem eder. (toplar)

Ki seyrana şaşa kılur

Düğün dahi temam olur

Ki seyrana, yani bu risalede anlatılanlarla yapılan ledduni mana yüklü gezintiden hâsıl olan zevk ve keyfiyet karşısında insan, ancak hayret edip şa şa kalır. Ve bu eğlenceli düğün de tamamlanmış olur.

Kocası arusı alur

Zifaf ider safalanur

Bu düğünün neticesinde kocası (damat) arusu (gelini) alıp evine götürür. Ve karı koca olarak bir ev çatısı altında birleşerek, karı koca birliğini oluşturarak safalanır, yani gönül şenliği ve ferahlık bulur.

Nikâh sırrına kim irer

Bu ezvaki temam alur

Ezvak: zevkler, Nikâh sırrı ise, kulun Rabb’ine kavuşarak Rabb’in bir’liği ile bir olmasıdır. Bunu beyanla bir kulun nefsi ile tabiattan aldığı lezzetlerin en üstünü, nikâhlısıyla bir çatı altında aile birliğini, halvetini oluşturma keyfiyeti olması gibi. Bir kulun ruhen tadabileceği en âlâ / yüce zevk, Rabb’ine kavuşup vuslat etme zevki keyfiyetidir. Ve nikâh sırrı bu zevk ile zevklenmektir.

Kalem divatda konulur

Çocuk dünyada yetişdirir

Divit: Yazı yazmak için kullanılan hokka ve kalemi bir arada tutan muhafaza, demektir. Buna göre kalem divite konur demek, zahiri yönden bu sırları yazarak risaleyi oluşturup zuhura getiren kalemin görevi risale tamamlandığı için bittiğinden, kalem, muhafazası olan divite kondu demektir. Ki ledduni hikmet yönüyle Kalem, Hakk’a ait sırları tevhid makamları olan meratibi ilâhi marifet ve kemalatıyla yerli yerinde açığa çıkaran insanı kâmildir. Kamil mazhar olduğu ilham ve doğuşlarla ilâhi sırları açıklayarak etrafını aydınlatır. Ki bu aydınlatma aynı Malik efendi Hz.nin, bu tesbih risalesinde meydana çıkardığı ilâh-i sırlarla insanı aydınlatması gibidir. Bunu ifadeyle Kur’an’da: “Odur kalemle öğreten. İnsana bilmediğini öğretti.” (Alak- 4,5) Buyrulur.

Bu itibarla ledduni mana yönüyle kalemin divite konması, bu risaledeki sırlarla ilgili doğuş ve ilhamın gelişi tamam olup kesildiği için Malik efendi Hz; tesbihin sırlarının beyanına kalem gibi mazhar olan kulluğum, yokluğuyla vahdet-i Zat divitine dalıp gark oldu, diyor. Ve devamında, cenab-ı Hak’tan gelen bu doğuş ve ilham marifetiyle meydana gelen çocuk dünyada yetişir, buyuruyor. Ki Hakk’ın ilham ve doğuşuna mazhar olan kâmil bir kulluk, ancak bu imtihan âlemi olan dünyada zikri daim ve meratibi tevhid keşfi irfanıyla oluşur, böyle bir kulluğa ancak bu dünyada ulaşılır, demektir.

Nihayet rumi ayıdır

Şubat onyedi mahidir

Bu risalenin nihayet yani son bulup tamamlanma tarihi, rûmi senenin şubat ayının on yedinci günüdür.

Bin üçyüz tarihidir

Gelen giden bu vazıhdır

Vazıh açık, belli anlamında olup, rûmi takvimin bin üçyüz (milâdi 1894) yılında bu tesbihin sırları vazıh açıkça belirtilerek yazıldı.

Ki her bir fatihin hâtimi var

Ki her varın fenası var

Fatih: fetheden, açan, açıklayan manasına olup her fethediciliğin, açıklamanın hatimi (sonu-bitişi) olması gibi, her varlığın fenası vardır. Yani cehaletle Hak’tan gayrı olduğu zannedilen her bir varlık, fena / yokluk üzeredir demektir. Bunu ifadeyle Kur’an’da “...Her şey fanidir / yoktur, var olan ancak O’nun vechidir / yüzüdür...” (Kasas, 88) buyrulur.

Abdülmalik Hilmi Hz.nin derin ledduni manalar içeren tesbih risalesine, meslek-i resul hizmetkârı Nejdet Şahin mazhariyetiyle yapılan şerh / açıklama, hata ve kusurlarıyla beraber burada tamamlandı. Tesbih risalesinin şerhine bizi mazhar kılan Allaha Hamd, resulu Muhammed (s.a.v) evlatlarına / ehl-i beytine selam olsun, Rabb’im tesbih risalesinde bahsedilen hikmet ve ledduni manalara bizleri de mazhar edip meslek-i resule sadakattan, hizmetten mahrum etmesin  

                                              27 temmuz 2011 izmir