Hamd, Son peygamber Hz Muhammede (s.a.v) vahyettiği kuran irşadıyla, İslam dinin zahiri ve batını ile kullarına ihsanda bulunan Allah’a mahsustur. Selama layık olan, cümle peygamberlerin imamı Hz.Muhammed ve evladı resul’dür.
Kuran’da “Allah katında / indinde din islamdır…” (Ali İmran-19) buyrulur. Ki Hz.Âdem’den Hz Muhammed (s.a.v) efendimize kadar, insanlığa tebliğ ve irşad da bulunan peygamberlerin öğretip tebliğ ettiği din islam’dır. İslam dinin ise bir zahir / dış yönü, birde batın / İç yani ledduni yönü vardır.
İslamın zahir yönüne ait olan ilimler, namazda kıyam şöyle olacak, secde böyle olacak, zekât şu şartlarda oluşur, orucun bozulup bozulmadığı durumlar gibi ibadetlerin dış yönünü ve insanlar arasındaki hak hukuk ve sosyal münasebetleri düzenler. Her mümin islamın zahiri olan şeriata uygun olarak ibadetlerini ifa eder ve sosyal ilişkilerini buna göre düzenler.
İslamın ledduni yönü ise; ibadetlerin içi / batını ile alâkalı olan ilimlerdir. Mesela hadisi şerifte “Namaz müminin miracıdır” buyrulur. Ki miraç kulun Hakk’a kavuşması olup, hakikatta bu miracın nasıl olduğu ve kul tarafından nasıl yapılabileceğini, Hac ibadeti Allah’ın evini ziyaret olduğundan, Hacc’ın hakikatının ne olduğu, zekât oruç vb. diğer ibadetlerin içi, yani batını ile münasebetlidir. Ki dinin zahir ve batın değerlerine riayetle ancak, olgun hakiki bir mümin olunup insan-ı kamil makamına ulaşılır.
Bu itibarla İslam dininin müminleri, dinin zahir yönü ile kulluk yapmakla beraber dinin batınına taallûk eden ibadetleri yapmakla da mükelleftirler. Bir kul dinin sadece zahiri ile yetinir de dinin batınını ihmâl ederse, o kimsenin kulluğu yetersiz ve eksik olur. Eğer bir kul, ben dinin batını ile alâkadarım, benim kalbim temiz ve niyetim iyidir gibi ahvâl ile dinin zahiri olan şeriatını ihmal ederse, o kimsenin de kulluğu yetersiz ve eksik olur.
Bunu beyanla, din’de kulluğun kemal bulması ve bir kimsenin insanı kâmil makamına ulaşabilmesi, ancak islamın hem zahiri hem de batını ile aydınlanmış bir kullukla mümkün olduğundan. Din’in ledduni hakikatindan nasipli olan arif ve ehli kemal, şeriata uygun kulluğa kesinlikle riayet etmekle beraber, islamın zahir ve batın yönüne vakıf kulluk ifa ederek yaşarlar.
Bu sebeptendir ki islamın batını ile daha alâkalı ibadetlerden olan kandil geceleri, dinin sadece zahiri ilimlerini tahsil etmiş olan hoca ve alimler tarafından, o gecelerin ledduni hakikatlarına uygun olarak
değerlendirilemez. Ve dinin zahir âlimleri birbirinden farklı olan her kandil gecesinde müminlere gündüz oruç tutmak, kaza namazı nafile namazı ve tesbih namazı kılmak, o gece uyumamak gibi hep aynı şeyleri yapmalarını söylerler. Ki bu söylem ve yaklaşımlar, aynı elinden rahatsız olana, başı ağrıyana, apandist ameliyatı gereken vb. gibi değişik dertleri olan hastaların hepsine tek ve aynı reçete ile şifa dağıtmak gibi bir tuhaflıktır.
Oysa bu gecelerin her birisi diğerinden farklı manevi zenginliklerle doludur. Ve her kandil gecesi ayrı ayrı ledduni anlam ve hikmetler içerir.
Kandil geceleri içerdiği hikmetlere uygun olarak mevlid, regaip, miraç, beraat ve kadir olarak isimlendirilmiş olup. Hicri takvime göre o yıl içindeki kandiller sırasıyla mevlid kandili ile başlar, sonra regaip, miraç ve berat kandilleri ile devam ederek, kadir kandili ile tamamlanır. Gerek kandillerin sıralanmasında, gerek her kandildeki ledduni hakikatlara ancak, İslam dininin zahir ve batın irşadıyla aydınlamış olan arifibillâh ve ehl-i kemâl ulaşır. Ve ulaştıkları irfan ile etraflarını aydınlatırlar. Böyle bir irşad aydınlığına mazhar olmamız dileğiyle, selamlar.
Nejdet Şahin
23 Nisan 2013 Salı
22 Nisan 2013 Pazartesi
HA MİM ile BAŞLAYAN SURELER
Kur’an_ı Kerim de Ha Mim ile başlayan yedi
sure vardır…bunlar: mu’min,fussilet,zuhruf,duhan,şura,casiye ve ahkaf
sureleridir.
Resulullah s.a.v. buyurdular ki
ha mim ile başlayan sureler cennet bahçelerinden bir bahçedir.yine buyudularki:
her şeyin bir özü vardır Kur’an ‘ın özü ise ha mim lerdir..Bu surelerin ilk ayetleri olan ha mimlerin şeyhül ekber muhyiddin arabinin tevilatınndaki açıklamalrı şöyledir…
'Rahman
ve Rahîm olan Allah adıyla"
1- Ha. Mîm.
2- Bu
Kiîab mutlak galip
"Aziz", hakkıyla bilen
"Aliym" Allah tarafından indirilmiştir.
3- O, günahı bağışlayan, tevbeyi kabul eden,
azabı şiddetli ve lütuf sahibidir. Ondan başka hiçbir ilah yoktur. Dönüş ancak
O'nadır.
Bu "Ha. Mîm" dir. Yani Muhammed perdesinin gerisindeki Hakdır. Çünkü O, hakikât olarak Hakdır, Muhammed ise yaratılış olarak. O'nu sevdi ve onun suretinde zuhur etti. Zuhuru onunla gerçekleşti.
"Bu Kitab.. .indirilmiştir."bu Muhammedi
kitap; "Allah tarafından" indirilmiştir. Yani, onu vasfedilmiş
zati sıfatlarını üzerinde toplamıştır. "Mutlak galip" celalinin
perdeleriyle üstündür. Kitap Kur'an olduğu halde O "hakkıyla
bilen" dir."BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHÎM"
"Rahman ve Rahîm olan Allah adıyla"
1- Ha. Mim.2- (Kur'an) Rahman ve Rahîm olan Allah'dan indirilmiştir.
3- (Bu,) bilen bir kavim için, âyetleri Arapça
okunarak açıklanmış, tafsilatlı kılınmış bir Kitab'dır.
4- Bu
Kitab, Beşir (müjdeleyici) ve
Nezir'dir (uyarıcıdır). Fakat
onların çoğu yüz çevirdi artık işitmezler.
5- Ve
dediler ki: Bizi çağırdığın şeye karşı kalplerimiz kapalıdır. Kulaklarımızda da
bir ağırlık vardır. Bizimle senin aranda
bir perde bulunmaktadır. Onun için sen (istediğini) yap, biz de yapmaktayız!
"Ha. Mîm." Hakk'ın Muhammedi surette zuhuru külli Kitab olarak "indirilmiştir"... Bu Kitab, Teklık zatından gelen bütün hakikâtleri kapsamaktadır. Teklik zatı ise bütünü kapsayan rahmani
rahmet sıfatına sahib'dir. Yani bütün varlıklara
varlığı ve kemali bahşedendir. Ayrıca, Muhammedi velilere has, rahimî rahmet
sıfatına da sahib'dir.
Çünkü Muhammedi veliler, has irfani kemali ve
zati tevhidi kabul etme istidadına sahib'dirier.
Dolayısıyla bu Kitab, Furkanl akıl kitabıdır ki "ayetleri...
açıklanmıştır." İndirilme süreciyle açıklanmış, "tafsilatlı
kılınmıştır". Bundan önce cem aynında mücmel idi.
"Rahman ve Rahîm olan Allah adıyla"
1- Ha. Mim.
2- Ayn. Sîn. Kal
3- Azız
ve Hakim olan Allah, sana ve senden öncekilere de işte böyle vahyeder.
4- Semavat'da
(göklerde) ve arz'da
(yerde) ne varsa
hepsi O'nundur. O, çokyüce "AIİy"dir, azametli
"Azîm"dir.
5- Neredeyse yukarılarından semalar da (gökler
de) çatlayacak! Melekler de Rablerini hamd ile teşbih ediyorlar ve arz'dakiler
(yerdekiler) için mağfiret diliyorlar. Dikkat edin! Allah çok bağışlayan
''Gafur", çok esirgeyen "Rahiym"dir.
6- Allah'dan başka dostlar edinenleri Allah
daima gözetlemektedir. Sen onlara vekil değilsin.
7- Şehirlerin anası (oian Mekke'de) ve onun
çevresinde bulunanları uyarman ve asla şüphe olmayan toplanma günüyle onları
korkutman iğin, sana böyle Arapça bir Kur'an vahyetîik. (insanların) bir bölümü cennette, bir bölümü
de çılgın alevli ateştedir.
8- Allah dileseydi onları bir tek millet
yapardı. Fakat O, dilediğini rahmetine kavuşturur; zalimlerin ise hiçbir dostu
ve yardımcısı yoktur.
"Ha. Mîm. Ayn. Sîn. Kaf." Yani Hak, Muhammed'le (s.a.v) zuhur etti. İlminin zuhur etmesi kalbinin selameti iledir. Şu halde Hak, zahir ve batın olarak
Muhammed'dir. İlim de
Muhammed'in kalbinin eksiklikten ve ayıptan beri olması, selamette olmasıdır. Yani kâmil oluşu, perdelerden sıyrılıp açıkta
olmasıdır. Çünkü kalbin arınması ilmin zuhur etmesidir.
"Allah dileseydi onları bir
tek millet yapardı." Kudretine dayalı olarak
tümünün fıtrat üzere birleşen muvahhitler olmalarını sağlardı. Fakat O'nun işi,
hikmete dayanır. Bu yüzden bazılarının adil muvahhidler, bazılarının ise zalim
müşrikler olmasını dilemiştir.
Nitekim, bir ayette şöyle buyurmuştur: "Onlar
ihtilafa düşmeye devam edecekler." (Hud, 118) ki mertebeler ayrışsın,
mutluluk "said'lik" ve "şakî'lik" bedbahtlık tahakkuk
etsin, dünya ve ahiret, cennet ve cehennem dolsun ve her biri için ehil olanlar
belirginleşsin, düzen kurulsun ve her şey düzenli bir şekilde akışını sürdürsün.
"BİSMİLLAHİRRAHMANIRRAHIM"
"Rahman
ve Rahîm olan Allah adıyla"
1- Hâ- Mîm
2- Açıklayan Kitaba apaçık
(Kitab-ı Mubiyn)e yemin olsun.
3- Muhakkak biz onu Arapça bir Kur'ân kıldık,
umulur ki sizler onu aksedersiniz.
Çünkü varlığın ve tesirin tekliği cebir, varlıkta ve tesirde tafsilin ispatı ise kaderdir. Bu ikisi de "La ilahe illallah Muhammedurrasulullah" sözüyle birleştirilir. Bunun gerçekleştirilmesi sırat-ı müstakim (dosdoğru yol) ve sağlam dindir. Ya da kitapla uyumlu olacak bir açıklama yapacak olursak bundan maksat levh ve kalemdir.
4- Muhakkak o bizim katımızdaki ana Kitab
(Ümmü'l Kitab)da olup, çok yüce (Aliyy) ve hikmetli (Hakiym)dir.
O...ana
Kitab'dadır..." bundan maksat, varlığın ilk
mertebedeki aslı, ilk taayyünle mutlak varlıktan ayrılan izafi varlığın ilk
noktasıdır ve sırf hüviyetten de sonra gelir. Buna şöyle işaret edilmiştir:
Sonra mükelleflerin fiillerine dair hükümleri, yani seri kuralları açıklamak,
mertebelerde sülük etmenin keyfiyeti, kazanım ve bağışların sağladığı halleri
beyan etmek gibi ameli hikmeti de kapsar.
DUHAN SURESİ
"BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHÎM"
"Rahman ve Rahîm olan Allah adıyla"
1- Hâ- Mim
2- Açıklayan Kitaba
"Kitab-ı Mübiyn'e"yemin olsun,
3- Muhakkak biz O'nu mübarek bir gecede
indirdik. Muhakkak ki biz
uyarıcıyizdir.
4- Her hikmetli işe o gecede
hükmedilir, ayırd edilir.
5- Katımızdan (indimizden) bir
emir olmak üzere. Muhakkak biz irsal ediciyiz (risalet göreviyle
görevlendiriciyiz).
6- Rabbinden bir rahmet olarak. Muhakkak O,
kemali ile işiten (Semî)dir, her şeyi bilen (Aliym)dir.
7- Semavat'ın
(göklerin), arzın (yerin) ve ikisinin arasmdakilerin Rabbidir. Eğer
yakinen inanan (ikan) sahibiyseniz.
8- O'ndan başka ilah yok'dur, hem diriltir hem
öldürür. Hem sizin hem de evvel ki atalarınızın da Rabbidir.
9- Hayır! Onlar bir (şekk) şüphe
içinde oynayıp duruyorlar.
"Rahman
ve Rahîm olan Allah adıyla"
1- Hâ- Mim
2- Bu Kitab indiriimişdir. Aziz
ve Hakiym olan Allah'dandır.
"Hâ. Mim." Yeminin cevabı hazfedil mistir çünkü "Kitab...
indirilmiştir." ifadesi buna delalet etmektedir. Yani hüviyetin
hakikâtine yemin ederim. Bundan maksat da her şeyin, küllün aslı, cemin aynı olan
mutlak varlığa ve Muhammed'e, yani her şeyin, küllün kemali ve tafsilin sureti
olan izafi varlığa yemin ederim ki muhakkak, bu iki varlığı açıklayan Kitabı
inzal ederim... indiririm.
"Rahman
ve Rahîm olan Allah adıyla"
1-Hâ - Mîm
2- Bu Kitab'ın indirilmesi Aziz
ve Hakiym Allah'dandır.
3- Biz semavat'ı arz'i ve ikisi arasında
bulunanları biz, muhakkak olmamız
hakk olarak ve
belli bir ecele
eriştirmek için yarattık. Küfredenlerse uyarıldıkları
şeylerden yüz çevirmektedirler.
"Semavat'ı, arz'; ve ikisi arasında bulunanları biz, muhakkak Hakk olarak
(yerli yerince) ...yarattık." değişmez, Tek,
hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, her şeyin varlığının dayanağı olan mutlak varlık
ile yarattık- Ya da Vahdetin
gölgesi ve bütün çokluğun düzenleyicisi adalet ile yarattık. Nitekim, "Gökler (semavat) ve yer (arz) adalet ile
kaimdir" denilmiştir "Ve..." takdirimiz gereği "belli bir ecele
eriştirmek için"... belli bir süre tayin edilmiş vakit için yarattık.
Belli bir kemale ulaşmaları için yarattık.
Ki varlık bu kemale doğru yol alır. Bu da Mehdi'nin (a.s) zuhur etmesi, Tek ve
kahredici güce sahib zatın ezelde olduğu gibi tek varlığıyla tebarüz edip her
şeyi yok etmesiyle gerçekleşen büyük kıyamettir. "Kafirler..." İnkâr
edenler; Hakk'dan perdelenmek suretiyle inkâr edenler "uyarıldıkları
şeylerden..." bu kıyamete dair uyanlardan "yüz
çevirmektedirler."9 Mart 2013 Cumartesi
Yüce yaratıcın’ın KÂMİL MİLLET projesi olan TÜRK’ler kimdir?
“Beni cümle yaratılanlar içinde insan, insanlar içinde Müslüman, milletler içinde Türk, Türkler içinde meslek-i resûl saliki olmakla şereflendiren Allah’a hamdederim.” Diyen, insan-ı kâmil, Hak aşığı ve şair “Zeynep hanım (Arıcan)” Hz.lerinin buyurduğu gibi, bizleri önce insan olmakla, Müslüman Türk milleti mensubu ve meslek-i resul irşadı/aydınlığı ile şereflendiren Allah’a hamd, resul’u Muhammed (s.a.v) ve ehl-i beyti’ne selâm olsun.
Çok kimselerin bilip aşina olduğu gibi, Türk, kelime anlamı açısından türemek/ töremek yani çoğalmak anlamını ifade eder. Ki Türk’lük hakkında yapılan yorumların genelinde türemekten maksadın Türk ırk’ının çoğalması olarak ifade edilir.
1980 li yıllara kadar Türklerin yerleşik düzende yaşamaları yaklaşık 2000 yıl olarak kabul edilirdi. Ki, bu 1980 li yıllarda moğolistanda yapılan kazılarda elde edilen altın adam heykeli vb. bulgular, bu görüşü ve kabulu değiştirdi. Ve Türklerin 5000 yıl önce yerleşik düzende yaşadıkları ispat olundu. Bu itibarla, Türk’lük 5000 yıllık yerleşik düzen medeniyetini temsil eder.
Kur’an’da; “Durumlarını/kıssalarını sana daha önce anlattığımız peygamberler gönderdik. Durumlarını/kıssalarını sana anlatmadığımız nice peygamberler de gönderdik…” (Nisa- 164) Buyrulur. Bu ilâh-i beyandan açıkça anlaşıldığı gibi, yüce Allah’ın kur’anda isimlerini ifade etmediği ve insanlığa tebliğ için gönderdiği birçok peygamberler vardır ki, bazı rivayetlerde 124000 peygamberin yeryüzüne geldiği ifade edilir. Ki bu peygamberler, Hz. Adem’den son peygamber Hz. Muhammed (s.a.v) efendimize kadar, yeryüzündeki tüm kavimlere ve insanlığa gelerek onları aydınlatmışlardır.
“..Biz resul/elçi/peygamber göndermedikçe hiçbir topluluğu azaplandırmayız.” (İsra- 15) ilâh-i beyanından da anlaşıldığı gibi Avusturalya, Afrika, kuzey ve güney Amerika, asya ve Avrupa kıtalarında ve yeryüzünün herhangi bir yerinde yaşayan kavim ve insanlığı imtihan için yaratan Allah, bu kavimlere onları uyaran peygamberler göndermiştir. Bunu ifadeyle Kur’an’da; “Hiçbir ümmet yoktur ki, aralarında bir uyarıcı gelip geçmiş olmasın” (Fatır- 24) Ve “Her ümmetin bir resulu/peygamberi vardır. Onların resul’u/peygamberi geldiği zaman aralarında adaletle hükmedilir..” (Yunus- 47) buyrulur.
Bu itibarla, yeryüzündeki tüm insanlığa peygamberler gönderen Allah’ın, Türk milletine peygamber göndermemesi imkân dışıdır. Hele hele, 5000 yıllık yerleşik düzenle yaşadığı ispat olunan Türk milletine bir değil, birçok, hem de Türkçe konuşan peygamberler gelmiştir. Bunu ifadeyle Yüce Allah; “Biz her peygamberi, onlara açık-seçik anlatsınlar diye kendi milletinin diliyle gönderdik..” (İbrahim- 4) Buyurur. Ki, birçok araştırmacılarında ifade ettiği gibi, Türklere gelen peygamberler arasında İbrahim (as.) mın olduğu hemen hemen kesindir. Ve kur’andaki “İbrahim babası Âzere şöyle demişti..” (Enam- 74) ifadesinden açıkça anlaşıldığı gibi, resulullah efendimizin de ata’sı/dedesi olan Hz. ibrahim’in, baba adı’nın Âzer olduğu vahiyle sabittir. Ve Âzer, yüzde yüz Türkçe bir isim’dir.
Bu itibarla, Türk milletinin 5000 yıllık yerleşik düzen geçmişinde, Türk milletine gelerek Türkçe tebliğ yapan tüm peygamberlerin tamamı, yüce yaratıcının “Şüphesiz Allah katında din islâm’dır..”(Ali İmran- 19) hükmü gereğince tevhidi dini olan islâmı tebliğ etmişlerdir. Ve bazı araştırmacılarında dediği gibi, bu peygamberlerin tebliğ ve irşadı neticesinde Türk milletinin örf’ü tevhid’le pekişmiş, türk örfü, hanif’liği, yani tevhid’i ifade eder olmuştur. Ki, biz bunların detaylarına girmeyeceğiz, fakat şunu ifade etmeden geçemem; Türklerin mensubu olduğu Gök tanrı inancının iyi araştırıldığında, hanif/tevhid imanından başka bir şey olmadığı görülür. Ve Gök tanrı örfüne göre, tevhid/hanif inancına mensub olan bir kişinin, bu inancı başka birine inandırıp taşımasıyla ancak Türk olabileceği anlaşılır. Yani, Gök tanrı örfüne göre Türk olmak, mensubu olduğu tevhid/hanif inancını bir başkasına aktarıp iman ettirmekle mümkündür. Ve bu şekilde hanif/tevhid inancına mensub olanların türemesi, çoğalması Türklüğü ve Türk milletini oluşturur. Bu sebepten, Türk kelimesinin ifade ettiği türemek çoğalmaktan maksat, ırk açısından çoğalıp türeme olmayıp, hanif/tevhid mümin’lerinin türeyip çoğalmasıdır.
Bu itibarla, ahir zaman peygamberi Hz. Muhammed (s.a.v) zuhur ettiğinde Türkler, kendi tevhid/hanif inançlarıyla aynıyet ifade eden İslâm dinini, peygamber efendimizin sağlığında hemen kabul etmişler ve onun yanında yer almışlardır. Bu Türklerden birisi, islâmın ilk şehid kadını olan Hz. Sümeyye (ra) olup, Hz. Sümeyyenin ailesi o zaman Mekke’de demircilik yapan bir türk ailesidir. Yine Hz. peygamberi, amcası Ebu talib aracılığı ile uyaran müşrikler Ebu talibe; “Al Muhammedini buradan Türklerin yanına git. Al Muhammedini buradan eftalitlerin yanına git demişlerdir. (eftalitler, Türklüğe mensub Akhunlar’dır) Ki, Hz. resulullah ile onu himaye eden amcası ebu talib’e müşriklerin yaptığı bu sürgün, kovma uyarısı: ‘Mekke’yi terk edin, hemdem olduğunuz Türklerin yanına gidin Türklerle beraber yaşayın demektir.
Hz. Hasanı zehirletmekle, Hz. Hüseyin’le beraber Ehl-i beyti kerbelâda şehid eden Emevi zalim ve zorbalarının sürüp göçe zorladığı ehl-i beyt, muhacir, ensar ve diğer sahabelere, o zaman çok güçlü devletlere sahip olan Türkler muhabbetle kucak açmış, onları bağrına basmıştır. Ve ehl-i beyti ve sahabeleri işkence ederek şehid eden emevi zorba devletini yine bir Türk olan ‘Eba Müslim horasani’ yıkmış, ikinci ömer olarak anılan emevi emir’i Ömer bin abdülazizin kemiklerini ayırdıktan sonra, Muaviye dahil cümle emevi emirlerinin kemiklerini toplatıp hepsini yakmıştır. Ve yaklaşık 90 yıl süren emevi zülmüne son vermiştir.
Türkler her zaman, “Allah katındaki din olan islâmın” hizmetkârı ve fedaisi olmuşlardır. Türkler kur’anı ve islâmı, hayat nizamı olarak milli kültür ve örfünde yaşayıp, gönülleri ahlâkı resul ile fethederek, İslâm dinini arzın her köşesine taşıyıp yaymışlardır. Bazı araştırmacılar; “Eğer Türkler islâmın sancaktarı olmasaydı, İslâm dini hicaz bölgesinde lokâl (dar sınırlar içinde) bir din olurdu” demişlerdir.
Sonuncusunu istiklâl savaşı zaferiyle püskürttüğümüz haçlı sefer ve istilâlarına karşı Türkler, asırlardır canlarıyla kanlarıyla mücadele edip resulullah efendimizin sancak-ı şerifini yaklaşık 1350 yıldır gökyüzünde dalgalandırmaktadırlar. Günümüzde de, tevhid dini olan İslâm için heyecanlanan bir kalp, türk kalbi’dir. Bu itibarla, batıda bir insan İslâm dinine iman edip Müslüman oldumu, o kişi Türk oldu Türk’leşti denir. Bosna katliamında şehid olan Müslümanlar, Haçlı zalimler tarafından “Türk ölüleri” olarak ifade edilmiştir ve halen edilmektedir.
Bunun için bu gün, Muhammed isminin kısaltılmışı olan Mehmet denildiğinde dünyanın her tarafında Türk milleti, Mehmetçik (Muhammedçik) denildiğinde Türk askeri akla gelir ve hatırlanır. Çünkü asırlardır bünyesinde yetiştirdiği Mevlâna, yunus emre, hacı bektaşı veli, Niyazi mısrı, pir seyyid Muhammed nur gibi, binlerce eren ve evliyanın, meslek-i resul irşadıyla Türk milli kültür ve örfü şekillenmiştir. Ve tevhid dini İslâmı milli kültür ve örfünde barındıran Türklüğü yüce yaratıcı, ‘kâmil bir millet olarak yaratmıştır.’
Bunu ifadeyle “Ey iman edenlar! İçinizden kim dininden dönerse duysun: Allah onun yerine öyle bir kavim getirecek ki Allah onları sever, onlar Allah’ı severler, müminlere karşı boyunları aşağıda/bükük, kâfirlere karşı başları yukarıda/dik, Allah yolunda mücahede ederler, dil uzatanın/kınayanın levminden/kınamasından korkmazlar, işte o Allahın fazlıdır, onu dilediğine verir, ve Allah vasi’dir, Alim’dir.” (Maide- 54) buyrulur. Ki bu ayetin zahir anlamına göre, ayette ifade edilen topluluğun/kavmin, İslâm dinini arz’ın her tarafına taşıyarak evrensel din olmasına katkı sağlayan Türk milleti olduğu konusunda bir çok ilim erbabı ittifak etmişlerdir.
Günümüzde sinsice değerlendirilen her fırsatta, vatan’ına, tarihine, iman ve irfanına, örf ve geleneklerine, gençliğine, aile yapısına, ekonomisine ve milli bütünlüğüne haçlılar ve haçlılarla işbirliği yapan yerli işbirlikçiler, ırkçı bölücüler tarafından zalimce pervasızca saldırılan. Gerek yazılı ve sözlü medya yoluyla her türlü pisikolojik, kültürel ve toplumsal açıdan acımasızca ve patavatsızca yapılan taarruzlara muhatap olan Türk’lük ve Türk milleti, yüce yaratıcının ‘kâmil millet’ projesidir.
Bu itibarla, bizi insan, insanlar içinde Mehmet/Muhammed ismi ile müsemma (isimlenen) olan Türk milleti’nin mensubu kılan yüce yaratıcıya, ne kadar şükretsek azdır. Vesselâm.
Nejdet Şahin
21Kasım 2010 pazar
22 Şubat 2013 Cuma
KÂFİRUN SURESİ’nin yorumu
Allah’a hamd,
küfür ve şirk batağından çıkış yolunu tebliğ eden resulü Muhammed’e (sav) ve
evladı resule selam olsun, rabbim bizleri evladı resul meclisinden ayrı
komasın.
Yüce Allah kuranı kerimde “Allah katında din İslam’dır…” (Ali imran-19) ve “Muhammed sizin erkeklerinizden
hiçbirinin babası değildir. O, Allah’ın resulü ve nebilerin sonuncusudur…” (Ahzab-40) buyurur. Ki bu ayetlerden
açıkça anlaşıldığı gibi tevhit dini İslâm Allah katındaki yegâne dindir. Yüce
Allah cümle resulleri / elçileri vasıtası ile gelmiş geçmiş tüm insanlığa İslam
dinine tabi olmalarını buyurmuş. Ve Hz. Muhammed’in son peygamber olduğunu
açıkça beyan etmiştir…
Tüm peygamberlerin tebliğ ettiği hakikat böyleyken; Mekke
müşriklerinin önderleri (Velid bin Muğire, As bin Vali) resulullah (sav)
efendimize şöyle bir öneride bulundular: “Ya
Muhammed! ... Gel sen bizim dinimize tabi ol, biz de senin dinine tabi olalım…
Bir yıl sen bizim ilâhlarımıza tapıp ibadet et, bir yıl da biz senin ilâhına
ibadet edelim… Eğer ilâhlarımıza ibadet etmek suretiyle bir hayra ulaşırsan
bize iştirak edersin. Eğer biz senin ilâhına ibadet etmekle bir hayra ulaşırsak
sana iştirak ederiz… Bundan da sen zevk duyarsın” dediler. Buna cevaben Hz. resulullah “Allah’a
şirk koşmaktan/Allah’a gayrını ortak koşmaktan Allah’a sığınırım” dedi.
Ve bunun üzerine:
Bismillâhirrahmanirrahim
1-Kul
ya eyyuhel kâfirun - De ki; Ey kâfirler.
2-Lâ
a’budu ma ta’budûn - Ben sizin ibadet/kulluk ettiklerinize
ibadet/kulluk etmem.
3-Ve
lâ entüm âbidûne mâ a’bud - Siz de benim ibadet ettiğime ibadet etmezsiniz.
4-Ve
lâ ene âbidun mâ abedtum - Kul/tapıcı değilim sizin taptığınıza
5-Ve
lâ entüm âbidûn mâ a’bud - Siz de benim ibadet ettiğime ibadet ediciler
değilsiniz
6-Lekum
dinüküm ve liye din - Sizin dininiz size benim dinim bana.
Beyanlarını içeren ve altı ayetten ibaret kâfirun suresi
inzâl oldu. Bu surenin vahyolunmasıyla Hz. resulullah efendimiz, erkenden Mescit-i
Harama gidip orayı dolduran kureyşlilere Kâfirun suresini okudu. Ve resulullaha
teklif götüren kureyşliler ümitsizliğe düştüler…
Kâfir;
kelime anlamı olarak örtücü, örten demektir ki, açık ve gizli kâfirlik olmakla
kâfirlik iki kısımdır.
Açık kâfirlik: Asrı
Saadet’te son peygamber Hz. Muhammed’in (sav) tebliğine muhatap olanların din-i
anlayışları vardı. Ve bu anlayışları icabınca içine ve etrafını putlarla
doldurdukları Kâbe’yi / Beytullah’ı tavaf ediyorlardı. Kendilerince namaz
kılıyorlardı. Oruç tutuyor vb. ibadetleri yapıyorlardı. Fakat din olarak algıladıkları
ve uyguladıkları bu vb. değerler, zamanın peygamberinde açığa çıkan tevhit dini
İslam ile uyuşmadığı için bunlar; zamanın peygamberine iman etmeyerek küfrettikleri
gibi, o peygambere vahiy edilen tevhit dini İslam’la zahir olan Allah’ın
vahdetine / birliğine de iman etmeyerek, şirk işleyip müşrik oldular. Ve
ebediyen Cenabı Hak’tan mahcup/perdeli ve mahrum kaldılar. Ki bütün bunların
temelini; zamanın Allah elçisinin elçiliğini ve o elçi de açığa çıkan tevhit
dini İslâm değerlerini cehaletle küfredip/örtüp, açıkça kâfirleşmek oluşturur.
Bu gün dahi her kim zamanın peygamberi Hz. Muhammed’i ve
onunla açığa çıkan tevhit dini İslam’ı inkâr ile örterse/küfrederse, açık kâfirlerden
olur. Bu kâfirlikten kurtuluş ise; Allah’a ve resulü / elçisi Hz. Muhammed’e iman
etmekle mümkündür.
Ki Allah katındaki tevhit dini İslâm imanı; icmâli/öz iman, tafsili iman ve itikadi iman olarak tasnif olunur.
İcmâli/öz
iman: “Lâilâhe illallah Muhammeden resulullah – Allah’tan başka/gayrı ilâh yoktur Muhammed
Allah’ın elçisidir” kelimeyi
tevhidini veya “Eşhedü enlâilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve resuluhu
– Şahidim ki Allah’tan
başka/gayrı ilâh yoktur. Ve şahidim ki Hz. Muhammed Allah’ın elçisi ve kuludur.” kelimeyi şahadetini; kalp ile
tasdik edip dil ile ikrar etmek icmâli / öz imandır. Ki gelmiş geçmiş ve
gelecek tüm İslam dini müminleri, aralarında en ufak bir ihtilâf (anlaşmazlık
uyuşmazlık) olmaksızın icmâli iman da tereddütsüz ittifak edip birleşirler.
Tafsili
iman: “Allah’a, Meleklere, Kitaplara, Resullere,
Ahirete ve Hayır ve şerrin Allah’ın kudreti ile zuhura geldiğine iman etmek”
ten ibaret olup; tafsili iman konusunda müminler arasında çok az da olsa bazı
ihtilâf (uyuşmazlık anlaşmazlık) vardır.
İtikâdi
iman: ise; Allah nerededir, Melekler nasıldır, Ahiret nicedir,
Öylemi dir böylemi dir. Allah’ın tecellisi şöyle veya böyledir. Melekler
kanatlıdır veya değildir. Ahiret şöyle veya böyledir vb. gibi olan anlayış farklılıkları
itikâdi imanı oluşturur. Ki müminler arasında itikâdi iman da ihtilâflar (anlaşmazlık
uyuşmazlık) vardır, ittifak birleşme ise azdır.
Allah katındaki tevhit dini İslâm’ı insanlığa tebliğ eden
elçiler; nübüvvet (peygamber) ve velâyet (veli, Âlim) elçileridir: Ve nübüvvet elçileri olan
Peygamberler Nebi, Resul ve ulûl azim olmakla üç kısımdır.
Nebi peygamberler;
vahye mazhar olmakla beraber ben peygamberim diye ortaya çıkmazlar, ancak
kendilerine gelip müracaat edenleri vahiyle aydınlatırlar. Nebi peygamberler aynı
ailede veya şehirde birkaç kişi olabilirlerdi ki, rivayet olunan 124000
peygamber daha çok Nebi peygamberlerden oluşur.
Resul
peygamberler; hem Nebi hem de resuldürler. Resul
peygamberler Nebi’ler gibi çok olmayıp seyrektirler. Resuller kendilerinin
Allah’ın elçisi olduğunu açıkça ilan ederek insanları Allah katındaki İslam
dinine davet ederler. Ve Resuller gerekirse savaş dahi yaparlar.
Ulûl
azim peygamberler; hem Nebi hem resul hem de ulûl azimdirler.
Kurandaki “Biz peygamberlerden misaklarını almıştık. Senden de misak aldık.
Nuh’tan, İbrahim’den, Musa’dan, Meryem oğlu İsa’dan, bunların hepsinden
kuvvetli bir sözleşmeyle misak aldık” (Ahzab-7) Ayeti hükmünce ehli kemâl; Nuh, İbrahim Musa, İsa ve Muhammed
(sav) Hazerâtları’nın ulûl azim peygamber olduklarını beyan ederler. Ululazim
peygamberler insanlığa çok seyrek gelirler ve geldiklerinde şeriat getirirler.
Ki Hz. Musa’dan yaklaşık 600 yıl sonra Hz. İsa; Hz. İsa’dan yaklaşık 600 yıl
sonra Hz. Muhammed zuhur etmiştir. Her ulûl azim peygamber arasındaki insanlık
o ulûl azim peygamberin ümmetidir. Yani Hz. Musa ile Hz. İsa arasındaki zaman
diliminde bu imtihan âlemi olan yeryüzüne gelen insanların tümü Hz. Musa ümmeti
olup, Hz. Musa şeriatına uyarak kulluk yaparlar. Hz. İsa ile Hz. Muhammed
arasındaki insanlık Hz. İsa ümmetidir. Son peygamber Hz. Muhammed’ ten sonra
peygamber gelmeyeceği için, Hz. Muhammed’in zuhuru ile kıyametin kopması arasında
yeryüzüne gelmiş ve gelecek olan insanlığın tümü, Muhammed ümmetidir.
Cümle peygamberlerin tebliğ ettiği “Allah
katındaki İslâm dini” nin şeriatına ait sosyal toplumsal yönü,
insanlığın ihtiyaçlarına göre değişkenlik arz etmesine rağmen; İslâm’ın iman
yönü, hep aynı olup hiç değişmez. Yani Hz. Âdem’den Hz.
Muhammed’e kadar gelen peygamberlerin tebliğ ettiği İslam’ın iman yönü olan
icmâli iman, tafsili iman ve itikâdi iman hiçbir zamanda değişmeyip, tüm
zamanlardaki peygamberler tarafından aynen tebliğ olunur. Ve her ulûl azim
peygamber; İslâm şeriatının sosyal toplumsal değerlerini zamanın şartlarına
göre yenileyip tasnif ederek zuhur eder. Ve ondan sonra gelen cümle Resul’ler, Nebi’ler,
Veli’ler ve Mümin’ler, o ulûl azim peygamber ile yenilenerek zahir olan İslâm şeriatına
uyarak kulluk yaparlar. Bu itibarla, zamanın ulûl azim peygamberinde zahir olan
tebliğ ve irşat, geçmişteki tüm peygamberlerin tebliğ ettiği İslâm iman ve şeriatının
zahir ve batın irşadını içerir. Bunun için bir kimse zamanın peygamberine
iman etmekle, aynı zamanda tüm peygamberlerde zahir olan Allah katındaki tevhit
dini İslâm’ın tebliğine iman etmiş olur.
Eğer bir kimse, ben zamanın peygamberine değil de
geçmişteki İbrahim, Musa, İsa veya filanca peygambere iman ediyorum der ise, o
kimse zamanın peygamberinde Açığa çıkan Allah katındaki İslâm dini değerlerini örtmekle
/ küfretmekle açık kâfir olur. Zamanın peygamberine iman etmeyen bir kâfir, o
peygamber de zahir olan ve tüm peygamberlerin tebliğini içeren tevhit dini İslam’dan
mahrum kaldığı için, Allah’ı yaratılmışlara benzeterek Allah’a şirk koşarak
müşrik olur. Ki bunu ifadeyle Kuranda; “Yahudiler: Üzeyir Allah’ın oğludur”
dediler; Hirıstiyanlar da: “Mesih (İsa) Allah’ın oğludur” dediler. Bu, onların
ağızlarıyla söylemeleridir; onlar, bundan önceki inkâr edenlerin sözlerini
taklit ediyorlar. Allah onları kahretsin; nasıl da çevriliyorlar?” (Tevbe-30)
Buyrulur.
Bu itibarla, günümüzde de zamanın ulûl azim peygamberi
Hz. Muhammed’e iman etmeyerek açık kâfirliğini ve müşrikliğini devam ettirenler;
“biz İbrahim peygamberin değerlerine
tabiyiz. Veya Musa peygamberin veya İsa peygamberin değerlerine tabiyiz”
diyerek, şirk içeren iman ve uygulamalarını, geçmişte insanlığa tevhit dini İslâm’ı
tebliğ etmiş olan peygamberlerin isimlerinin arkasına saklanarak kâfirliklerine
ve müşrikliklerine devam ediyorlar. Ve tüm peygamberlerin tebliğ ve irşadını
temsil ederek insanlığı küfür ve şirk batağından kurtaran zamanın peygamberi
Hz. Muhammed’e (sav) iman etmemekle, Allah katındaki tevhit dini olan İslam’ın
irşadı aydınlığından mahrum kalıyorlar...
Bir kimse açık kâfirlikten, ancak icmâli iman’a mensup
olmakla kurtulabilir. Yani, “Lâilâhe illallah Muhammeden resulullah – Allah’tan başka/gayrı ilâh yoktur, Muhammed
Allah’ın elçisidir” kelimeyi
tevhidini veya “Eşhedü enlâilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve resuluhu
– Şahidim ki Allah’tan
başka/gayrı ilâh yoktur. Ve şahidim ki Hz. Muhammed Allah’ın elçisi ve kuludur.” Kelimeyi şahadetini; kalp ile tasdik dili ile
ikrar ederek iman eden bir kişi, açık kâfirlikten kurtulup, Allah katındaki
tevhit dini İslâm’ın mümini olur. Vesselam.
Gizli
Kâfirlik: İslam
dâhilinde olduğunu iddia eden ve daha ziyade itikâdı bozuk olanlar arasında olur.
Bunlar; genellikle İslam’ın muhkem zahiri şeriat yönünü inkâr edip
örtmekle/küfretmekle gizli kâfir olurlar. Ki bunları ifadeyle Kuranda; “Kitabı
sana indiren O’dur. O’nun ayetlerinden bir kısmı muhkemlerdir ki, onlar kitabın
anasıdır. Diğer ayetler ise, müteşabihlerdir. Şu var ki kalplerinde bir eğrilik
ve bozukluk bulunanlar, fitne aramak, onun yorumuna öncelik tanımak için
kitabın sadece müteşabih kısmının ardına düşerler. Onun tevilini ise bir Allah
bilir, bir de ilimde derinleşmiş olanlar bilir…” (Ali İmran -7) Buyrulur ki; gizli kâfirlerin çoğunluğu bir
mürşide intisap etmiş olanlar arasından çıkar.
Bunu beyanla Pir Seyyid Muhammed Nur Hz; “Bir
taife var, onlara taifeyi batıniye tabir olunur. Kuran’ı yalnız enfusa
hasrederler. Oruç dâhil Allah’ın farz ettiklerini ‘murat enfusidir’ deyip
zahirini afakını inkâr ederler. ‘Cebrail aklı resuldür. İsrafil himmeti
resuldür. Yoksa öyle Cebrail’in, İsrafil’in aslı yoktur, bunlardan gaye/murat
enfüsi anlamlardır.’ Der ve afakı inkâr eder. İşte taifeyi zındık gibi bunlar
kâfirdir. Halbûki Kuran’ı yalnız enfusa hasreden küfreder.”
Buyurur. Ki bu gizli kâfirler, şeriat’ ın iman ve amelini içeren Allah’ın emri
ve farz olan İslam’ın açık hükümlerine iman ve itaat etmezler: ‘Günde beş vakit
kılınması açık farz olan Namaz avam içindir. Yahut biz namaz mükellefiyetini
aştık. Biz daim namazdayız’ vb. ifadeler sarf ederler. ‘Kuranın açık emri gereğince
Ramazan ayında tutulması farz olan orucu tutmazlar, çeşitli tevillerle biz daim
her zaman oruçluyuz gibi ifadeler de bulunurlar.’ Bunlardan bazıları İslam
dininin açık şeriat hükümleri ile amel etseler bile bu amelleri inanarak değil;
‘avam halk bir şey demesin, taş attırmayalım vb.’ gibi sapkın bir anlayışla
yaparlar. Bunlar Yahudilerin Hz.
Üzeyiri, hıristiyanların Hz. İsa’yı ilâhlaştırmaları (Tevbe-30) gibi, genellikle
mürşitlerini bazı şahısları veya kendilerini “İlâh,” “Rab” ilân ederek “İlâhlaştırıp
Rab’ leştirerek” açıkça şirk işleyerek müşrik olurlar. Ayrıca, asrısaadet’
teki kâfirlerin Hz. Muhammed’i kendi
din anlayışlarına davet etmeleri gibi, bu gizli kâfirler genellikle cami cemaatı’nı
ve dindar kişileri sapık itikatlarına davet ederek onlara ısrarla mürşitlik
yapmaya çalışırlar.
Gizli kâfirlikten kurtuluş; kişinin hakiki/gerçek mümin’
liğe ulaşmasıyla mümkündür. Çünkü yüce Allah Kuran’da müminlerden çokça
bahsettiği gibi, “Gerçek/hakiki müminler ancak o kişilerdir ki; Allah’ı
zikrettiklerinde kalpleri titrer ve onlara Allah’ın ayetleri okunduğunda bu
onların imanlarını arttırır ve onlar yalnız Rab’ lerine güvenip/tevekkül
ederler.” (Enfâl-2) Buyurarak, gerçek/hakiki müminlerden de bahseder.
Hz. resulullah efendimiz ise gerçek müminleri ifadeyle; “Siz Allah için sevip Allah için
buğz etmedikçe hakiki/gerçek mümin olamazsınız” Buyurur.
İşte bu “hakiki/gerçek mümin” liğe ulaşabilmek,
Kuran’ın emir ve yasaklarına mutlak itaat ile beraber, zikri daim uyanıklığı ve
tevhidi hakiki keşfi irfanı olan mesleki resul seyri sülûkunu, velâyet irşadı
yapan zamanın kâmil mürşidinden tahsil etmekle mümkündür. Ki
kâmil mürşidin irşadıyla aydınlanan bir kişi ancak, hakiki/gerçek mümin’ liğe erişebilir.
Vesselam.
Buna göre, açık ve gizli küfür içindeki kâfirleri beyanla;
kâfirun suresinin yorumu şöyledir:
1-Kul
ya eyyuhel kâfirun - De ki; Ey kâfirler. Zamanın
peygamberi olan Hz. Muhammed’e iman etmeyerek örten/küfreden o açık kâfirlere:
Ve İslam’ın zahiri şeriat hükümlerini inkâr ile ört/küp/küfreden gizli kâfirlere
şöyle söyle; 2-Lâ a’budu ma ta’budûn - Ben sizin ibadet/kulluk ettiklerinize
ibadet/kulluk etmem. Ben Hz. Âdem’den beri tüm nübüvvet ve velâyet
elçilerinin tebliğinde açıklanan Allah katındaki tevhit dini İslâm’ın; zahiri olan
şeriat ve batını olan tarikat, hakikat ve marifet ilimleri irfanına mazhar olmakla, İslam’ın zahir ve batın
bütünlüğü kemâlinin hakiki/gerçek müminiyim. Velâyet elçisi olan zamanın mürşidi
kâmilinin mesleki resul telkini irşadıyla aydınlanmış Muhammedi kulluğumda; “O’nun
veçhinden/yüzünden başka her şey helâktadır / yokluktadır” (Kasas-88) imanı hâkim olduğundan, kendimde
ve cümle âlemde cenabı Hak’tan gayrı hiçbir varlık müşahede etmem. Bunun için ey
açık kâfirler; sizin Hz. Muhammed’den nasipsiz olarak taptığınız putlarınıza ve
putlaştırdığınıza ben ibadet / kulluk etmem. Ey gizli kâfirler; sizin de
mürşitlerinizi ve bazı şahısları “Rab”
“İlâh” ilân ederek, İslâm’ın muhkem açık şeriat hükümlerini inkâr ile
yaptığınız kulluğu / ibadeti de ben yapmam. Benden, sizin ki gibi açık ve gizli
küfür içeren hiç bir kulluk/ibadet hâsıl olmaz. “3-Ve lâ entüm âbidûne mâ
a’bud -
Siz de benim ibadet ettiğime ibadet etmezsiniz.” Ey açık kâfirler; Allaha iman ettiğinizi
söylüyorsunuz fakat siz, zamanın peygamberini inkâr etmekle küfrettiğiniz için
benim mazhar olduğum Muhammedi kulluk/ibadet sizde olmaz. Ey gizli kâfirler;
siz İslam dâhilinde mümin olduğunuzu iddia ediyorsunuz. Fakat sizde tevhit dini
İslam’ın zahiri / açık hükümleri olan şeriatını inkâr ile örtmekle / küfretmekle,
mürşitlerinizi ve bazılarınızı Rab’ leştirip ilâh’ laştırarak kâfir olup şirk
işlediğiniz için; benim mazhar olduğum Muhammed’i kulluğu / ibadeti siz de yapmazsınız.
4-Ve
lâ ene âbidun mâ abedtum - Kul / tapıcı değilim sizin taptığınıza.”
Allah katındaki tevhit dini İslam’ı tebliğ eden zamanın peygamberi Hz. Muhammed’e.
Ve Hz. Muhammed’in tebliğ ettiği İslâm’ın gerek zahiri şeriat hükümlerine, gerekse
İslam’ın batını hükümlerine tabi olan. Ve mürşidi kâmilin mesleki resul irşadıyla
aydınlanmış Hakiki/gerçek bir mümininden küfür, şirk içeren hiçbir kulluk/ibadet
asla zahir olmadığı gibi, hakiki/gerçek bir mümin kâfir ve müşrikler gibi
kulluk/ibadet yapmaz. “5-Ve lâ entüm âbidûn mâ a’bud - Siz
de benim ibadet ettiğime ibadet ediciler değilsiniz” Zamanın peygamberi
Hz. Muhammed’e ve tevhit dini İslâm’a iman etmeyen açık kâfirler… Ve İslâm’ın
zahiri şeriatını inkâr ederek hakiki/gerçek iman’la şereflenmeyen
gizli kâfirler; sizler küfür ettiğiniz şirk işlediğiniz müddetçe sizlerden Muhammedi
kulluk/ibadet açığa çıkmaz. “6-Lekum dinü küm ve liye din -
Sizin dininiz size benim dinim bana.” Ey açık ve gizli kâfirler;
siz tevhit dini İslâm’ın kemâlinden mahrum müşriklersiniz; siz tapındığınız putlarınız
ve “rab” leştirip ”ilâh” laştırdığınız mürşit ve
şahsiyetlerinizle şirk küfür içeren din anlayışınız sizin olsun; Cümle peygamberlerin
tebliğ ettiği ve Muhammedi kullukla hâsıl olan tevhit dini İslâm imanı ise; benim
olsun demektir. Allah’ u âlem.
Kâfirun suresinin yorumu hatalarıyla beraber tamamlandı,
her şeyi en iyi bilen Allah’a hamd, resulü Muhammed’e ve ehli beytine selam
olsun rabbim onların yardımından bizleri mahrum bırakmasın. Amin.
NejdetŞahin
15-Şubat- 2013 Cuma
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)